Αυτό αναφώνησε ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δ. Δασκαλόπουλος, μετά το πρόσφατο διάγγελμα του πρωθυπουργού. Ενθουσιάστηκε από τη σκληρότητα των μέτρων που εξαγγέλθηκαν. Τώρα που μπήκαμε σε επιτήρηση, θα πλέει σε πελάγη ευτυχίας. Τον περασμένο Οκτώβριο βρέθηκε σε μια έκθεση στο Λονδίνο κι αγόρασε ένα πίνακα 1,5 εκατ. $ !!!. Όσα θα βγάλει ένας εκπαιδευτικός δουλεύοντας 60 χρόνια ή ένας εμποροϋπάλληλος δουλεύοντας 80 χρόνια! Είναι να μη χαίρεται με τη σκληρή λιτότητα (των εργαζομένων) και με την επιτήρηση;
Στην ελληνική κοινωνία υπάρχει συσσωρευμένος τεράστιος πλούτος κι εμείς πρέπει πάλι να πληρώσουμε για χρέη που ποτέ δεν δημιουργήσαμε. Τα ταμεία είναι άδεια αλλά και οι τσέπες των εργαζομένων επίσης. Ποιοι έχουν τέλος πάντων τα λεφτά;
Ας δούμε ορισμένα παραδείγματα:
Τα τελευταία 12 χρόνια, το ΑΕΠ της χώρας αυξήθηκε κατά 60%. Αφού το εισόδημα των εργαζομένων δεν αυξήθηκε σχεδόν καθόλου, ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΟΛΟΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ;
30.000 ελληνικές οικογένειες διαθέτουν στα τμήματα private banking των τραπεζών περίπου 50 δις €, ενώ άλλα 40 δις € έχουν καταθέσει Έλληνες πολίτες στο εξωτερικό. Μάλλον δημόσιοι υπάλληλοι θα ‘ναι...
Μόνο οι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο εταιρείες είχαν κέρδη 11,8 δις € το 2009, 10 δις € το 2008 και 11,3 δις € το 2007!!!
Η Εθνική Τράπεζα την τελευταία πενταετία είχε κέρδη 6,3 δις €!!!.
Το 2009 η ΔΕΗ είχε κέρδη 1,1 δις ενώ προέβλεπε ο προϋπολογισμός της 531 εκ. €!!!.
Ελληνικές επιχειρήσεις (υπολογίζονται σε 4.000) έχουν επενδύσει σχεδόν 20 δις € στο εξωτερικό, από τα οποία τα 16 δις € στα Βαλκάνια!!!
Την τετραετία 2004 – 2008 χαρίστηκαν πάνω από 9 δις € σε περίπου 50.000 επιχειρήσεις (τα 5,1 δις από τη μείωση του συντελεστή φορολόγησης των κερδών από 35% σε 25% και 3,5 δις από τις δυο ρυθμίσεις περαίωσης ανέλεγκτων χρήσεων).
Υπάρχουν 10.000 υπεράκτιες (offshore) εταιρείες ελληνικών συμφερόντων που διακινούν γύρω στα 500 δις € και το δημόσιο χάνει ετησίως από φόρους, 6 έως 10 δις €!!!
Κάθε χρόνο οι καταναλωτές πληρώνουν και οι επιχειρήσεις εισπράττουν, αλλά δεν αποδίδουν, περί τα 6 με 6,5 δις € από ΦΠΑ.
Η εισφοροδιαφυγή φτάνει τα 8 δις € ετησίως (από ποιους άραγε;)
Πάνω από 5.000 επιχειρήσεις οφείλουν 31 δις € στο δημόσιο και άγνωστο ποσό από μη καταβληθείσες εργοδοτικές εισφορές (πρόκειται για τα ένσημα των εργαζομένων) στο ΙΚΑ κλπ.
Οι έλληνες εφοπλιστές αγόρασαν το 2009 -χρονιά κρίσης- 164 μεταχειρισμένα πλοία διαθέτοντας 3,16 δις $. Μικρό ποσό για τους εφοπλιστές. Ο ελληνικός εφοπλισμός ελέγχει σχεδόν το 20% του παγκόσμιου στόλου και το 40,9% της κοινοτικής ναυτιλίας. Αν και αποτελεί παγκόσμια δύναμη στηρίζεται σημαντικά από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Η Εθνική Τράπεζα, τους έχει δανείσει 3,5 δις €, η Πειραιώς 2 δις € κι ακολουθούν οι υπόλοιπες. Με τις δικές μας, τις λαϊκές αποταμιεύσεις, οι τράπεζες χρηματοδοτούν το «θαύμα» της ελληνικής ναυτιλίας (να μην μιλήσουμε για το πώς ένα υγιές ταμείο όπως το ΝΑΤ βούλιαξε, χρηματοδοτώντας με μορφή δανείου την ύψωση της Ελληνικής σημαίας στα πλοία Ελλήνων εφοπλιστών και φυσικά οι εφοπλιστές δεν έχουν επιστρέψει δεκάρα ως τώρα από τα χρωστούμενα και σε ένδειξη ευγνωμοσύνης και πατριωτικής συνείδησης αφελλήνισαν τα πλοία τους από Έλληνες ναυτικούς με αποτέλεσμα το ΝΑΤ να βουλιάξει σχεδόν οριστικά). Κι επειδή είμαστε παραδοσιακά ναυτική χώρα δεν θα μπορούσε να υστερούμε και σε κότερα, θαλαμηγούς κλπ:
· Το ζεύγος Αγγελοπούλου πούλησε τη θαλαμηγό τους -που ήταν η καλύτερη στη χώρα- κι αγόρασε ένα υπερσύγχρονο mega yacht μήκους 85,6 μέτρων κι αξίας 150 εκατ. $.
· Ο εφοπλιστής Προκοπίου έχει παραγγείλει θαλαμηγό 106 μέτρων αξίας πάνω από 100 εκατ. $.
· Ο Π. Δράγνης έχει κότερο 82 μέτρα.
· Έχει γραφτεί ότι η θαλαμηγός του Μελισσανίδη κοστίζει 65 εκ. , του Κούστα 60 εκ., του Βαφειά το ίδιο κι ακολουθούν άλλοι με ακριβότερα κι άλλοι με φθηνότερα κότερα, όπως Κοπελούζος, Πατέρας, Τσάκος, Αλαφούζος, Κωστόπουλος, Ρέστης, Βασιλάκης, Κοντομηνάς, Μαρινόπουλος κλπ.
· Ο Σπ. Λάτσης νοικιάζει την 117 μέτρων «Τurama», σε μη έχοντες κότερο επιχειρηματίες, αντί 90.000 € τη μέρα !
Μη νομίσετε ότι υστερούμε και στον αέρα. Διακόσια είκοσι ιδιωτικά αεροπλάνα είναι καταγεγραμμένα στα ελληνικά νηολόγια (χώρια όσα είναι σε νηολόγια του εξωτερικού).
Η Μαρ. Λάτση έχει 3 ιδιωτικά τζετ (Boeing 757, Boeing 737 και Gulfstream IV), ο Βγενόπουλος 2 (Cesna και Falcon 900), ο M. Κυριακού ένα και καλό αξίας 50 εκ. , ο Ρέστης ένα των 47 εκ., ο Κόκκαλης, ο Μελισσανίδης, ο Τσακίρης, ο Μαρινάκης, ο Θ. κι η Γ. Αγγελοπούλου και πολλοί άλλοι.
Τα έξοδα συντήρησης ενός τέτοιου αεροσκάφους φτάνουν το χρόνο 1 με 1,5 εκατ. € !
Ο Λ. Λαυρεντιάδης ξόδεψε το Δεκέμβρη 70 εκ. € κι αγόρασε το 31,3% της Proton Bank αφού πρωτύτερα είχε δώσει 36 εκ. € για το 50% του γηπέδου Καραϊσκάκη και άλλα 86 εκ. για να ξαναγοράσει τη «Νεοχημική», από την πολυεθνική Carlyle. Έδωσε και κάτι «ψιλά» για να αποκτήσει μερτικό σε κάποια από τα μεγαλύτερα ΜΜΕ της χώρας (13,53% στον Πήγασο, που ελέγχει ΜEGA και Έθνος, 9,62% στην Ελευθεροτυπία, κι ελέγχει Flash 9.61, Espresso, City Press, Αthens News, Σφήνα, Ισοτιμία κλπ).
Ο Β. Ρέστης αγόρασε το πιο αναγνωρίσιμο τουριστικό αξιοθέατο του Μαυροβουνίου, το νησάκι του Αγ. Στεφάνου, ξοδεύοντας 30 εκ. € και σχεδιάζει να επενδύσει 50 εκ. € χτίζοντας βίλες σε αυτό.
Πάνω που πήγαν να μας πείσουν πως «δεν υπάρχει σάλιο» και λίγο μετά την ανακοίνωση της επιτήρησης, πληροφορηθήκαμε ότι αγοράζουμε 6 γαλλικές φρεγάτες κόστους 2,5 δις €, για να υπερασπίζουν τα «εθνικά μας δίκαια» ανοιχτά της Σομαλίας και στον Περσικό κόλπο.
Για να μην αναφερθούμε στις μίζες και στα σκάνδαλα (Siemens, Βατοπαίδι, δομημένα ομόλογα, διαγραφή προστίμου 5,5 δις € της «Ακρόπολης Χρηματιστηριακή» κλπ) γιατί είναι γνωστά. Άλλωστε έχει επιληφθεί κι η ελληνική …«δικαιοσύνη».
Ούτε στα 28 δις € που τέθηκαν στη διάθεση των τραπεζών και τώρα τα χρησιμοποιούν για να δανείσουν το κράτος σαν κοινοί τοκογλύφοι.
Μήπως παρατηρήσατε ότι το ποσόν του κρατικού ελλείμματος (περίπου 500 δις €) είναι ισόποσο με τα ανακοινωμένα υπερκέρδη των τραπεζών τα τελευταία χρόνια; Μήπως πρόκειται για τα ίδια λεφτά;
Μπορεί να ζούμε όλοι στην ίδια χώρα αλλά μας κατάντησαν να είμαστε δυο διαφορετικές χώρες, δυο διαφορετικοί και αντίθετοι κόσμοι.
Από τη μια ο κόσμος που σχεδίασαν για μας:
Ανεργία, απολύσεις, τρομοκρατία κι εξευτελισμοί στους χώρους δουλειάς, υπερεργασία χωρίς αμοιβή, ανασφάλιστη εργασία, μερική ή προσωρινή απασχόληση, μισθοί των 700 € για τους νέους, συντάξεις των 400 € για τους γέροντες μια και η σύνταξη θα δίνεται στα 67, δάνεια και κάρτες, φροντιστήρια των παιδιών, η βενζίνη στα 1,5 €, οι μισθοί που κόβονται, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, η απειλή κλεισίματος των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, ή η πώλησή τους σε εξευτελιστική τιμή για να καλυφθούν τα υψηλότοκα δάνεια από τις τράπεζες (όπου οδηγήθηκαν ή θα οδηγηθούν από τον φαύλο κύκλο –μείωση μισθών, ανεργία, μείωση αγοραστικής δύναμης, μείωση πωλήσεων, δανεισμός και κλείσιμο των μικρών επιχειρήσεων), ο φόβος κι η αγωνία για το αύριο.
Κι απ’ την άλλη ο κόσμος τους:
Τραπεζίτες, βιομήχανοι κι εφοπλιστές, «επενδυτές», golden boys, πολυτελείς επαύλεις, ιδιωτικά τζετ, θαλαμηγοί, χειροποίητες Bentley και θηριώδη Hummer, διαμάντια και τσάντες Luis Vitton και Hermes, η Μύκονος, το Κολωνάκι και η Εκάλη, σαλέ και σούσι μπαρ, χαριτωμένοι μόδιστροι και «καλλιτεχνάδες διανοούμενοι λινάτσες», όπως λένε κι οι Active Member.
Ένας κόσμος σπατάλης, χλιδής, σαπίλας και παρακμής.
Τελικά, λεφτά υπάρχουν, αλλά όχι για μας. Είναι δικά μας, αλλά δεν είναι για μας.
Εμείς τα «γεννήσαμε», αλλά δε μας ανήκουν.
Φταίμε όμως κι εμείς, γιατί όπως λέει κι η παροιμία: «Εάν δεν γονάτιζε η καμήλα δεν την φορτώναμε»
Από :beneas13.blogspot.com δηλαδη επιδέξιος ψάλτης
Τετάρτη 14 Απριλίου 2010
Τετάρτη 24 Μαρτίου 2010
ΤΙ ΘΑ ΕΝΙΩΘΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 1821
Γράφει η Ρόζα Φραγκίσκα Βιδάλη
(Πρόεδρος ΠΑΣΥΠ-ΔΕΗ)
Μια από τις λαμπρότερες σελίδες της ιστορίας μας. 189 χρόνια μετά την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, οι σημερινοί Νεοέλληνες βρίσκονται ανάμεσα σε ένα ένδοξο παρελθόν, σε ένα θλιβερό παρόν και σε ένα αβέβαιο μέλλον.
Οι μεγάλες πανανθρώπινες αξίες και τα ιδανικά που γεννήθηκαν σε αυτόν τον Ιερό Τόπο, οι αγώνες μας για την Ελευθερία, την Πίστη, την Δημοκρατία, έχουν γίνει σκιές, φαντάσματα ενός παρελθόντος μιας άλλης εποχής ενός άλλου λαού.
Οι χθεσινοί γίγαντες όπως ο Κολοκοτρώνης, ο Μαυρομιχάλης, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ο Καραϊσκάκης, ο Παπαφλέσσας, ο Μπότσαρης, η Μπουμπουλίνα, οι Σουλιώτισσες και αναρίθμητοι επώνυμοι και ανώνυμοι που όρθωσαν το ανάστημά τους για την λευτεριά του Γένους, αντικαταστάθηκαν με Σύγχρονους Νεοέλληνες, ακρωτηριασμένους από υψηλά φρονήματα, άγνοια του ιστορικού τους παρελθόντος και από παντελή έλλειψη περηφάνιας για την καταγωγή τους.
Σήμερα ο καθένας και η καθεμία από εμάς από την θέση του κατά πόσο έχει συνειδητοποιήσει ότι οι προκλήσεις της εποχής μας για την διασφάλιση και την προστασία της ιστορικής μας κληρονομιάς, της υπεράσπισης των δικαίων της πατρίδας μας, την διατήρηση της εδαφικής μας ακεραιότητας είναι και προσωπικό του ζήτημα;
Κατά πόσο στην σημερινή μας κουλτούρα η γνώση του ιστορικού μας παρελθόντος μετουσιώνεται σε νοοτροπίες και αρχές της καθημερινότητας κάνοντάς μας να είμαστε και να νοιώθουμε άξιοι συνεχιστές των ηρώων που μας χάρισαν την ελευθερία μας;
Τι θα ένοιωθαν όλοι αυτοί οι ήρωες του ΄21 βλέποντας σημερινούς Έλληνες να καίνε την Ελληνική Σημαία, το σύμβολο που ύψωσε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός και σε αυτό ορκίστηκαν οι ήρωες μας ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή ΘΑΝΑΤΟΣ;
Πώς θα ξανάγραφε ο Διονύσιος Σολωμός τον Εθνικό μας Ύμνο όταν κάποιοι υποκινούν την νεολαία να μην συμμετέχει σε παρεμβάσεις, να μην ξεκινά η σχολική μέρα με την έπαρση της σημαίας, γιατί σήμερα όλα αυτά είναι ελληνιστικές ειδωλολατρίας;
Αν μπορούσε ο Κολοκοτρώνης να δει το μέλλον των απογόνων του και έφτανε στο 2010 θα προτιμούσε να μιμηθεί τον Σωκράτη και να αυτοκτονήσει πίνοντας το κώνειο.
Ελληνίδες, Έλληνες δεν είναι ντροπή να θυμόμαστε και να τιμούμε τα άγια, τα ιερά και τα όσια της Πατρίδας μας.
Χωρίς τη γνώση του παρελθόντος μας, της ιστορίας μας, δεν είναι δυνατόν να μετρήσουμε τις δυνάμεις μας στο παρόν και να ατενίσουμε με αισιοδοξία το μέλλον.
Ο λαός που θα ντραπεί ή θα αδιαφορήσει για το αναπόσπαστο κομμάτι της Ιστορίας του που κυλά μέσα στο αίμα του έχει ανοίξει αυτόματα τη πόρτα στην καταστροφή του.
Η 25η Μαρτίου 1821 ήταν η έναρξη του Αγώνα της Ανεξαρτησίας μας, που ήταν αποτέλεσμα ωριμότητας και εθνικής συνείδησης ενός υποδουλωμένου λαού έναντι του κατακτητή που θέλησε να του αφαιρέσει την γλώσσα, την θρησκεία, την ελευθερία επιβάλλοντας την κυριαρχία του 400 βάναυσα και μαρτυρικά χρόνια σκλαβιάς.
ΑΙΩΝΙΑΝ ΤΩΝ Η ΜΝΗΜΗ.
Και για να μην χαρακτηριστεί το κείμενο ως μνημόσυνο δέηση, ας σκεφτούμε σήμερα όλοι μας αυτά που κατά καιρούς λέγονται, ότι δηλαδή έχουν καταρρεύσει όλες οι ανθρώπινες αξίες στο βωμό της παγκόσμιας ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ.
Όλοι αυτοί που βγαίνουν στα παράθυρα των ειδήσεων, όλοι αυτοί οι ηγέτες που πέταξαν στην πλάτη τους τον φιλελληνισμό και μας κουνούν το δάκτυλο και έρχονται ως σύγχρονοι οπλαρχηγοί που θα υπερασπιστούν τη προσωπικότητα και την ελευθερία των λαών και υπόσχονται ότι αν σκύψουμε λίγο παραπάνω θα μας εγγυηθούν και την οικονομική μας ευμάρεια και την θέση στο Ευρωπαϊκό τους Βασίλειο είναι ψεύτες και υποκριτές.
Τα μεγάλα οικονομικά τους συμφέροντα έστρεψαν την καθημερινότητά μας στην υλιστική κατανάλωση, στη τεχνολογική αλλοίωση, στη διαστροφή του ανθρώπου, οδηγώντας τον σε μονοπάτια ατομικισμού και μοναξιάς.
Ερχόμενοι με τον χιτώνα της προόδου και της ανάπτυξης μας υποδούλωσαν σε δικά τους πρότυπα, ξένα για το ελληνιστικό πνεύμα.
Μπήκαν στα σπίτια μας, στα σχολεία μας και διαχρονικά προσπαθούν να μας απομακρύνουν από την Ελληνικότητά μας.
Χρησιμοποίησαν κάθε μέσο δανείζοντας μας χρήματα, όνειρα και ελπίδες αρπάζοντας την ψυχή μας.
Αλλά αυτοί είναι ξένοι και η Ιστορία μας έχει διδάξει ότι πάντα μας χρησιμοποιούσαν ανάλογα με τα συμφέροντα τους.
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΕΣ ΝΑ ΥΨΩΣΟΥΝ ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ ΤΟΥΣ;
ΓΙΑΤΙ ΚΥΡΙΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΜΑΣ ΥΠΟΤΙΜΑΤΑΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ;
ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΑΤΕ 189 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΣΕ ΕΠΩΝΥΜΟΥΣ-ΞΑΚΟΥΣΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΣΧΗΜΟΥΣ ΤΣΑΡΟΥΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ;
25 Μαρτίου 1821, ένας αγώνας εμπνευσμένος από μικρούς, αγράμματους, ανώνυμους ανθρώπους, που επεδίωξαν να απελευθερωθούν από την καταπίεση και την κυριαρχία πρέπει να διαφυλαχθεί όχι σαν μέσο καθήλωσης και προπαγάνδας εθνικιστών και θερμοκέφαλων μικρο ηγετών, αλλά σαν ένας μεγάλος εθνικός θησαυρός που θα γίνει οδηγός για αξίες, για αλλαγές σε τρόπους συμπεριφοράς στην ζωή μας.
25 Μαρτίου 2010, εσωτερικοί και εξωτερικοί βάρβαροι μην υποτιμάτε την οργή και τον θυμό που εσείς σπείρετε στο μέσο αστό, στον απλό πολίτη που αδυσώπητα εργάζεται, φορολογείται και υπομένει……
Εμείς σήμερα επιλέγουμε τη ζωή με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις, χωρίς υποκλίσεις στέλνοντας το μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση ότι αγαπάμε τον τόπο μας, είμαστε περήφανοι για την ιστορία μας, έχουμε μέλλον γιατί………….
ΑΠΟ ΤΑ ΚΟΚΚΑΛΑ
ΒΓΑΛΜΕΝΗ
ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
ΤΑ ΙΕΡΑ
ΚΑΙ ΣΑΝ ΠΡΩΤΑ
ΑΝΔΡΕΙΩΜΕΝΗ
ΧΑΙΡΕ Ω ΧΑΙΡΕ
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
http://pasyp-deipress.blogspot.com/
Κυριακή 14 Μαρτίου 2010
"Φωνή Διαμαρτυρίας από ενα Πιλότο της Πολέμικής Αεροπορίας ΜΑΣ..."
"Αυτή την "δουλειά" δεν ξεκινήσαμε να την κάνουμε για τα χρήματα...Δώσαμε εξετάσεις για να μπούμε στην Σχολή Ικάρων γνωρίζοντας ότι θα στερηθούμε 4 από τα καλύτερα χρόνια ενός εφήβου (τα φοιτητικά) κλεισμένοι μέσα σε ένα στρατόπεδο...
το τίμημα του να κάνουμε αυτό που αγαπάμε, αυτό που λατρεύουμε... να πετάξουμε μια μέρα πάνω από το Αιγαίο.
Δεν περιμένουμε να γίνουμε πλούσιοι από αυτό.
Το μόνο που ζητήσαμε είναι να υπάρχει ηρεμία στην προσωπική και οικογενειακή ζωή μας ώστε να αφοσιωθούμε ψυχή τε και σώματι στην λατρεία μας... στην δουλειά μας.
Ούτως ή αλλιώς τα λεφτά ΗΔΗ έφταναν οριακά για να συντηρήσω την οικογένεια μου με την γυναίκα μου να δουλεύει και εκείνη.
Η "σπάταλη" ζωή μας; Ένα στεγαστικό δάνειο όλο κι όλο για να έχουμε το δικό μας σπίτι....
Θα έκανα ευχαρίστως κύριοι και δεύτερη δουλειά για να μην τους λείψει τίποτα. Δεν προλαβαίνω όμως όταν 6 μήνες τον χρόνο λείπω για υπηρεσίες σε νησιά του Ανατολικού Αιγαίου.
Το να βάλουμε όλοι το χέρι στην τσέπη φαντάζει δίκαιο. Δεν είναι όμως ρεαλιστικό και δυστυχώς δεν είναι εφαρμόσιμο για όλους.
Εμείς θα συνεχίσουμε να πετάμε ακόμα και με 100% μείωση μισθού, ακόμα κι αν "κλείσουν" τα σπίτια μας.
Ο λόγος;
Η εξάρτηση της πτήσης, η περηφάνεια της προσφοράς όχι στο κράτος (αυτό το έχουμε σιχαθεί προ πολλού) μα στις πέτρες αυτού του τόπου» το "πανί" στο οποίο ορκιστήκαμε, το γ….. για μια ακόμα "διακριτική" αναγνώριση στην εξάδα που αλωνίζει αμέριμνη όπου γουστάρει...
Μην φοβάστε κύριοι δεν θα κάνουμε... λευκή απεργία.
Τα scramble θα είναι στον αέρα σε λιγότερο από 2 λεπτά και τα ελικόπτερα θα συνεχίζουν να σέρνονται πάνω από τα κύματα για να σώζουν ναυαγούς και λαθρομετανάστες με καιρούς που ούτε να τους περιγράψετε δεν μπορείτε…
Μόνο μια χάρη από όλους εμάς... κάθε πρωί , σπαταλήστε 2 μόνο λεπτά από τον χρόνο σας για να κοιταχτείτε στον καθρέφτη.
Αν δεν καταλάβετε τίποτα.......
χαλάλι σας!!
Έτσι κι αλλιώς από ψηλά δεν φαίνεστε καθόλου..."
http://armygreek.blogspot.com
Από:troktiko.blogspot.com
Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2010
Για όσους είναι γεννημένοι μεταξύ 1950-1980
H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή:
περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να
περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο
ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές
έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.
Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή..
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα
ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα
σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και
μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα
ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ,
καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν
φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες
κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε
κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε
ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε
«μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..
Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και
δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα
στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν
υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν
υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»
Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν
έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα
θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε
κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε
καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το
ξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια,
βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε
φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε.. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.. Χάσαμε
χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη
βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους
πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα
στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν
ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των
φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να
ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο
σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν
υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη
προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..
Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με
ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί....
Αγνώστου ταυτότητας μέχρι στιγμής.
Τον/Την ευχαριστούμε για το ταξίδι...
Δευτέρα 4 Ιανουαρίου 2010
Σταύρος Λάλας <όταν καις την σημαία, είναι σαν να καις την μάνα>
Έχουν περάσει περίπου δυο χρόνια από την επιστροφή του στην Ελλάδα. Πέρασε κάτι λιγότερο από 14 χρόνια στις φυλακές υψίστης ασφαλείας του Ρέι Μπρουκς στη Νέα Υόρκη για ένα αδίκημα που... διέπραξε. Κατασκοπία κατά της Αμερικής. Και υπέρ της Ελλάδας. Και τώρα ανοίγει την καρδιά του αποκλειστικά στο Eva’s Only.
Ο Σταύρος Λάλας μιλάει για όλα αυτά που έζησε στην Αμερική –ως παιδί κι ως κρατούμενος-, για όσους τον στήριξαν και για τα «παλικάρια» που καίνε την ελληνική σημαία.
Της Δώρας Μποσταντζόγλου
Η συνάντηση μας έγινε στο καφέ του καλού του φίλου και ζωγράφου, Γιώργου Σινανίδη, στην Κεραμωτή, τρώγοντας τους καταπληκτικούς λουκουμάδες του! «Ο Γιώργος είναι φίλος από παλιά. Ξέρεις, οι φίλοι φαίνονται στην ανάγκη. Κι ο Γιώργος ήταν ένας απ’ αυτούς- έστειλε γράμματα, βοήθησε την οικογένεια μου κι είναι ακόμα δίπλα μας», λέει βουρκωμένος και συνεχίζει: «Ένας ακόμη από τους ανθρώπους που ήταν από την αρχή δίπλα μου είναι κι ο Αλέξης Παπαχελάς. Καλό παιδί. Παρουσίασε το θέμα μου, βοήθησε τους δικούς μου κι ήταν εκεί για μας».
Τα πρώτα χρόνια
-Τι θυμάστε από τα παιδικά σας χρόνια;
-Δόξα τον Θεό, είχαμε καλά παιδικά χρόνια... Οι γονείς μου ήταν καλοί άνθρωποι. Μεγαλώσαμε στην Αμερική αλλά σε ελληνικό περιβάλλλον. Στην πόλη μας, ήμασταν πολλοί Έλληνες μετανάστες –κυρίως από τη Μεσσηνία και τη Μικρά Ασία, όπως κι εμείς... Πηγαίναμε σχολείο και μετά στο σπίτι... Κι εκεί μιλούσαμε μόνο ελληνικά. Όσο για το σχολείο; Σε κάποια μαθήματα καλύτερα, σε κάποια άλλα λιγότερο –όπως όλα τα παιδιά. Οι γονείς μου ήταν βέβαια αρκετά αυστηροί- ειδικά σ’ ό,τ ι αφορά το διάβασμα! Κι έτσι διάβαζα!
-Ρατσισμό λόγω της καταγωγής σας αντιμετωπίσατε;
-Όχι ρατσισμό. Ζήλια υπήρχε. Υπήρχαν αυτοί που έλεγαν για όλους τους μετανάστες γενικά ότι «χωρίς να ξέρουν τη γλώσσα, που ξεκίνησαν από το μηδέν, κατάφεραν να αγοράσουν σπίτια, να κάνουν επιχειρήσεις». Όμως, αυτοί που τα έλεγαν, ήταν λίγοι. Στην πόλη που μεγάλωσα, ήμασταν γενικά ενωμένοι.
-Στην Αμερική ενωμένοι. Στην Ελλάδα όμως;
-Εδώ είδα πράγματα που δεν τα πίστευα... Στην Ελλάδα, ο κόσμος είναι φιλότιμος –το ‘χει αυτό το καλό. Αγάπη περισσότερη πρέπει να υπάρχει μεταξύ μας. Υπάρχει κι η εθνική περηφάνια, αλλά πρέπει να υπάρχει κι η ταπεινότητα κι η αλληλοβοήθεια... Αν δούμε κάποιον να έχει ανάγκη, πρέπει να τον βοηθάμε. Και θα πρέπει να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας για διάφορες καταστάσεις.
Από το Βιετνάμ στη φυλακή
-Πώς αποφασίσατε να καταταγείτε στον αμερικανικό στρατό;
-Ήταν η εποχή του πολέμου του Βιετνάμ. Έπαιρναν κόσμο τότε κι επειδή στο σχολείο την περίοδο εκείνη δεν τα πήγαινα καλά, ήταν βέβαιο ότι θα με έπαιρναν στο στρατό. Με κάλεσαν και διάλεξα να πάω στο πεζικό. Κι έτσι πήγα. Ήθελα δεν ήθελα θα πήγαινα...
-Και πήγατε στο Βιετνάμ...
-Και Βιετνάμ και Λάος και Ταιλάνδη...
-Και μετά πήρατε μετάθεση στη CIA;
-Μετατέθηκα σε κρατική υπηρεσία. Αυτό μπορώ μόνο να σου πω!
- Σας πλησίασαν ποτέ από άλλες χώρες για ενδεχόμενη «συνεργασία»;
-Ποτέ. Δεν με πλησίασαν ποτέ από άλλη χώρα... Μόνο από το ελληνικό κράτος. Μου είπαν να βοηθήσω την πατρίδα και το έκανα.
-Φοβηθήκατε ποτέ;
-Όταν παντρεύτηκα κι έπειτα... Φοβόμουν για την οικογένεια μου.
-Φτάνουμε στο 1993. Περιγράψτε μου τις ημέρες μέχρι που σας είπαν πως έπρεπε να πάτε στην Αμερική.
-Είχα ένα περίεργο «προαίσθημα»... Ήθεελα απλά να πάω και να γυρίσω μετά από τρεις μέρες... Κάτι δεν μου πήγαινε καλά, αλλά δεν ήμουν απόλυτα σίγουρος...
-Τις στιγμές που βρισκοσασταν στο δωμάτιο με τα απόρρητα έγγραφα, σκεφτήκατε ότι «ίσως να είναι η τελευταία μου αποστολή»;
-Τότε δεν ήξερα ότι υπήρχαν κάμερες μέσα εκεί... Και δεν το σκέφτηκα ποτέ... Πάντα βοηθούσα την πατρίδα όσο μπορούσα να βοηθήσω...
-Τον Απρίλιο του 1993 μπαίνετε στο αεροπλάνο για την Αμερική. Φανταστήκατε ότι θα περνούσαν πάνω από 14 χρόνια για την επιστροφή σας στην Ελλάδα;
-Όχι! Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να πάω και να γυρίσω σπίτι μου!
- Ποιες ήταν οι πρώτες σας σκέψεις όταν συνειδητοποιήσατε πως οι Αμερικάνοι τα ξέρουν όλα;
-Πώς έγινε... Πώς το κατάλαβαν...
-Κατά βάθος, ξέρετε τι έγινε τότε;
-Δεν είμαι σίγουρος... Νομίζω ότι αυτό θα φανεί στα επόμενα χρόνια...
-Μέχρι τον Σεπτέμβρη του ’93, όταν βγήκε δηλαδή η απόφαση του δικαστηρίου, πιστεύατε ότι θα την «βγάλετε καθαρή»;
-Όχι. Υπήρχαν αποδείξεις κι ήξερα ότι θα πήγαινα φυλακή.
Τα 38 cents, το κελί κι ο σεβασμός
- Φτάνουμε στη φυλάκιση σας. Οι πρώτες ώρες, η συμπεριφορά των υπαλλήλων απέναντι σας, οι μέρες στην φυλακή...
-Ήμουν σε φυλακές υψίστης ασφαλείας. Ήταν επικίνδυνα... Υπήρχαν συμμορίες... Δεν ήξερες τι θα γίνει το επόμενο δευτερόλεπτο... Σχεδόν κάθε μέρα, κάποιος μαχαιρωνόταν... Δύσκολα πράγματα... Ήξεραν γιατί ήμουν μέσα. Στις αρχές, με σταματούσαν και με έψαχναν. Φοβόντουσαν μήπως έχω κάποιο όπλο ή μαχαίρι. Φοβόντουσαν μήπως αποδράσω. Μετά είδαν ότι δεν ήθελα φασαρίες κι ηρέμησαν κάπως τα πράγματα. Αργότερα, δούλευα στο εργοστάσιο της φυλακής –μας έδιναν 38 cents την ώρα.
- Κάθε πότε μιλούσατε με την οικογένεια σας;
-Μια φορά την εβδομάδα για δεκαπέντε λεπτά.
-‘Ησασταν μόνος στο κελί;
-Στην αρχή, ήμουν με άλλους τέσσερις. Μετά, με πήγαν σε κελί με άλλους δυο. Η φυλακή ήταν για 585 άτομα... Εμείς ήμασταν 1300... Πάρα πολλοί κι ο χώρος μικρός...
-Δύσκολες καταστάσεις...
-Πολύ... Μακριά από την οικογένεια σου, απ’ το σπίτι σου... Δύσκολα...
-Οι άλλοι κρατούμενοι πώς σας αντιμετώπιζαν;
-Δεν έκανα πολλές παρέες... Δυο –τρεις ανθρώπους μόνο που μου έδειχναν σεβασμό και το ίδιο κι εγώ.. Εκεί, δεν πρέπει να δείχνεις φόβο. Μόνο σεβασμό... Κι αυτό έκανα...
Ο κίνδυνος, ο Θεός κι η σημαία
-Έχετε πει ότι αν γυρνούσε ο χρόνος πίσω, θα απαντούσατε και πάλι θετικά για να βοηθήσετε την πατρίδα. Θα κάνατε κάτι διαφορετικά έτσι ώστε να μην σας έπιαναν;
-Διαφορετικό; Όταν δεν ξέρεις τι σε περιμένει, δεν μπορείς και να φυλαχτείς... Από την άλλη, πάντα υπάρχει κίνδυνος όταν κάνεις τέτοια πράγματα. Οπότε...
-Αν δεν σας έπιαναν τότε, πως νομίζετε ότι θα ήταν η ζωή σας σήμερα;
-Θα τελείωνα τη δουλειά μου, θα έπαιρνα σύνταξη και θα ζούσα εδώ με την οικογένεια μου σε άλλες συνθήκες.
-Θα συνεχίζατε μέχρι το τέλος δηλαδή;
-Ναι.
-Και πώς πιστεύετε ότι θα ήταν η κατάσταση για την Ελλάδα αν δεν σας έπιαναν;
-Θα ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα ...
-Ο στρατηγός Γρυλλάκης έχει δηλώσει πως είστε «ο σημαντικότερος Έλληνας κατάσκοπος τα τελευταία 50 χρόνια». Νιώθετε έτσι ή νιώσατε ποτέ έτσι;
-Σπουδαίος; Όχι! Έκανα το χρέος μου προς την πατρίδα... Αυτό που έπρεπε να κάνω...
- «Δεν υπάρχει θέμα συνειδητής πράξης αποκάλυψης του ρόλου του Λάλας, αλλά ένας συνδυασμός μοιραίων λαθών», έχουν πει στο παρελθόν στελέχη της ΕΥΠ. Το πιστεύετε;
-Ναι. Δεν νομίζω ότι μπορεί να το έκανε κάποιος επίτηδες... Αν έχει καρδιά και ψυχή, αν πιστεύει στον Θεό,όχι. Αλλά, βέβαια, δεν ξέρω 100 Θα σου πω όμως ένα: αν όντως το έκαναν επίτηδες, υπάρχει Θεός... Πιστεύω στον Θεό. Τον έχω δει... Και στον πόλεμο και στην φυλακή... Και θα το βρουν από τον Θεό... Το πιστεύω μέσα από την καρδιά μου.
-Πώς νιώθετε όταν βλέπετε να καίνε την ελληνική σημαία;
-Δεν έχουμε κάνει κακό σε κανέναν ως κράτος. Στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, ο Έλληνας έχυσε πολύ αίμα. Πολεμήσαμε δυο κράτη – θηρία και τα σταματήσαμε. Ο Τσώρτσιλ είχε πει ότι «οι Έλληνες δεν πολεμάνε σαν ήρωες –οι ήρωες πολεμάνε σαν Έλληνες». Δώσαμε ελευθερία και πολιτισμό... Τη σημαία αυτή πρέπει να την δοξάζουμε. Και δεν έχει κανείς το δικαιώμα να την καίει... Αν είναι παλικάρια, να πάνε στην Κύπρο, στα κατεχόμενα και να κάψουν την τουρκική σημαία... Αν είναι άντρες... Ξέρεις, οι Αμερικάνοι λένε «USA: love it or leave it». Έτσι είναι... Αν δε σου αρέσει φίλε στην Ελλάδα, σήκω και φύγε... Γιατί όταν καις την ελληνική σημαία, είναι σαν να καις την ίδια σου τη μάνα...
-Τι σημαίνει για σας η Ελλάδα;
-Πατρίδα.
-Κι οι ΗΠΑ;
-Εκεί γεννήθηκα, εκεί μεγάλωσα. Δεν μπορώ να κατηγορήσω τους Αμερικάνους. Έκανα κάτι εναντίον τους και το πλήρωσα. Ο Θεός να τους έχει καλά... Αλλά πρέπει να καταλάβουν κι αυτοί πως η Ελλάδα είναι ένας καλός σύμμαχος που ήταν πάντα δίπλα στην Αμερική. Πρέπει να σεβαστούν όλααυτά που έχουμε κάνει γι’ αυτούς.
Η οικογένεια κι η Ντόρα
- Η γυναίκα σας υποπτεύθηκε ποτέ κάτι σχετικά με τις δραστηριότητες σας;
-Όχι. Άλλωστε, σ’ αυτές τις δουλειές, δεν μιλάς με πολύ κόσμο –ακόμα και με τους δικούς σου ανθρώπους.
-Μετά τη σύλληψη σας, ποιες ήταν οι πρώτες κουβέντες που είπατε μαζί της;
-Έπεσε από τα σύννεφα... Δεν το περίμενε. Γυρνάει και μου λέει «τι συνέβει; Είσαι καλά;»... Μόνο αυτά είπαμε... Αυτό που έκανε η γυναίκα μου, ήταν απίστευτο... Ποιος το κάνει αυτό; Η γυναίκα μου διάλεξε το δύσκολο και στάθηκε παλικάρι. Εκείνη τα έκανε όλα... Γύρισα και βρήκα δυο αγόρια να με αγαπάνε και να με σέβονται κι εκείνη βράχος... Ακλόνητος βράχος.
-Τι σχέδια έχετε για το μέλλον;
-Η ζωή συνεχίζεται... Μετά το 2010 (σ.σ. τελειώνει η αναστολή του), βλέπουμε... Προς το παρόν, βοηθάω τη γυναίκα μου στο φροντιστήριο της και στέκομαι δίπλα στα παιδιά μου, στους γιους μου... Τώρα ήρθε η ώρα να βοηθήσω κι εγώ. Τόσα χρόνια εκείνοι τα έκαναν όλα... Και θέλω να ευχαριστήσω την κυρία Μπακογιάννη, τον κύριο Κασσίμη και τον κύριο Παπαληγούρα που βοήθησαν κι «έσπρωξαν» το θέμα μου έτσι ώστε να γυρίσω στην Ελλάδα και να είμαι κοντά στην οικογένεια μου. Όπως, επίσης, θέλω να ευχαριστήσω τον κύριο Παπαθεμελή, αλλά και τον κύριο Παπανδρέου για το γράμμα στήριξης που μου είχε στείλει όταν ήταν υπουργός εξωτερικών.
Με μια φράση...
-Σμύρνη
-Η μάνα μου, ο πατέρας μου, οι παππούδες μου...
-ΕΥΠ
-Να κάνουν τη δουλειά τους σωστά και να υπερασπίζουν την Ελλάδα.
-Στρατός
-Αν δεν υπάρχει, δεν υπάρχει κράτος.
-Πολιτικοί
-Να αγαπάνε την πατρίδα, να την υπηρετούνε καλά, να είναι τίμιοι και σωστοί.
-Ελευθερία
-Υπάρχει. Και πολύ.
Από:www.evasonly.gr
Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2009
Αφιερωμενο στην πανεμορφη θεσσαλονικη!!!!
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:ΦΑΝΗ ΒΑΡΑΤΗ!!ΣΑΛΛΛΛΛΟΝΙΚΑ!!!!!! Γουστάρω Θεσσαλλλλλλονίκη γιατί...
Γιατί εδώ ακόμη μαλώνουμε ποιος θα πρωτοκεράσει
Γιατί δεν λέμε ψιψινέλι, ζουζουνάκι, πιτσιτσιλικολίνι, αλλά γιαβρί μου, καρδιά μου, πουλί μου.
Γιατί μπορείς να συνδυάσεις βόλτα στην αγορά και καφέ με φίλους σε ένα απόγευμα ...
γιατί σαν τη Χαλκιδική πουθενά!
Γιατί το σουβλάκι το τρώμε σε σάντουιτς και το καλαμάκι το βάζουμε στον φραπέ μας. Ποτέ αντίστροφα!
Γιατί κανένας άλλος δεν χαίρεται για την καταγωγή του όσο εμείς
Γιατί κάνουμε όλες τις δουλειές μας στο κέντρο με τα πόδια!
Γιατί δεν κάνουμε ποτέ επίσκεψη «με άδεια χέρια»
Γιατί ζούμε στην μοναδική πόλη του κόσμου που γράφεται με δύο "σ" και προφέρεται με πολλά "λ"!
Γιατί το βράδυ όταν οι δρόμοι σε άλλες είναι έρημοι, στην Τσιμισκή έχουμε μποτιλιάρισμα!
Γιατί αν περνάς με το αυτοκίνητο από Τσιμισκή έχεις πολλές πιθανότητες να δεις τον Ψωμιάδη πάνω σε μηχανάκι (χωρίς κράνος) ή να σου χτυπήσει το τζάμι και να σου μοιράσει φυλλάδια για σωστή οδήγηση!
Γιατί μετά από ξενύχτι και μεθύσι πάμε κατευθείαν για μπουγάτσα με γάλα Γιατί αν πεινάσεις στις τρεις η ώρα το πρωί, μπορείς να διαλέξεις ανάμεσα σε πατσά, κρέπα ζεστή ή κουλούρι φρεσκοψημένο.
Γιατί όταν βγαίνουμε έξω για ποτό ή καφέ, συναντάμε τουλάχιστον τρεις γνωστούς μας.
Γιατί όταν λέμε "ραντεβού στον Αλέκο" μόνο εμείς καταλαβαίνουμε ότι πρέπει να πάμε στο άγαλμα του Μ. Αλεξάνδρου.
Γιατί παρόλη την κίνηση στο κέντρο, ένα έτσι να κάνεις βλέπεις θάλασσα.
Γιατί είμαστε οι μόνοι που ξεκινάμε το μεσημέρι για καφεδάκι και χαλαρά καταλήγουμε να πίνουμε μαλαματίνες μέχρι πρωίας
Γιατί μπορούμε να δούμε το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα στην παραλία
Γιατί έχουμε τις πιο όμορφες γυναίκες της Ελλάδας!
Γιατί εδώ οι γυναίκες βάφουν τα νύχια τους με όζα...!
Γιατί όταν σπάει το τζάμι φωνάζουμε τον ''τζαμτζή''
Γιατί οι ταβέρνες μας συναγωνίζονται ποια θα σερβίρει (προσφορά του καταστήματος) το καλύτερο γλυκό
Γιατί όταν βγάζει ομίχλη μια μοναχική βόλτα στην παραλία λειτουργεί ως ηρεμιστικό
Και όσους δεν καταλαβαίνουνε το γιατί .κλάιν μάιν
Γιατί έχουμε τη νοοτροπία «και αύριο μέρα είναι»
Γιατί ακόμα και αν χαθείς, κατεβαίνεις στην παραλία και βρίσκεις τον δρόμο σου!
Γιατί μιλάμε δυνατά και γελάμε με την καρδιά μας.
Γιατί αυτή η πόλη ποτέ δεν κοιμάται !
Γιατί την 28η Οκτωβρίου μόνο εμείς στην Ελλάδα έχουμε τριήμερη αργία! Γιατί το «κερασματάκι του μαγαζιού» στις ταβέρνες μας είναι ολόκληρο γλυκό. Γιατί έχουμε ντελίβερι όλο το 24ωρο, ακόμα και για γλυκά!
Γιατί αντιμετωπίζουμε τα ζόρια «χαλλαρά»!
ΣΗΜΕΙΩΣΗ της ελιας:ευχαριστω πολυ την καλη μου φιλη Πηγη Ζαχαρακη που μου εμπιστευθηκε το κειμενο..!!!
Από: solidaritymit.blogspot.com
Γιατί εδώ ακόμη μαλώνουμε ποιος θα πρωτοκεράσει
Γιατί δεν λέμε ψιψινέλι, ζουζουνάκι, πιτσιτσιλικολίνι, αλλά γιαβρί μου, καρδιά μου, πουλί μου.
Γιατί μπορείς να συνδυάσεις βόλτα στην αγορά και καφέ με φίλους σε ένα απόγευμα ...
γιατί σαν τη Χαλκιδική πουθενά!
Γιατί το σουβλάκι το τρώμε σε σάντουιτς και το καλαμάκι το βάζουμε στον φραπέ μας. Ποτέ αντίστροφα!
Γιατί κανένας άλλος δεν χαίρεται για την καταγωγή του όσο εμείς
Γιατί κάνουμε όλες τις δουλειές μας στο κέντρο με τα πόδια!
Γιατί δεν κάνουμε ποτέ επίσκεψη «με άδεια χέρια»
Γιατί ζούμε στην μοναδική πόλη του κόσμου που γράφεται με δύο "σ" και προφέρεται με πολλά "λ"!
Γιατί το βράδυ όταν οι δρόμοι σε άλλες είναι έρημοι, στην Τσιμισκή έχουμε μποτιλιάρισμα!
Γιατί αν περνάς με το αυτοκίνητο από Τσιμισκή έχεις πολλές πιθανότητες να δεις τον Ψωμιάδη πάνω σε μηχανάκι (χωρίς κράνος) ή να σου χτυπήσει το τζάμι και να σου μοιράσει φυλλάδια για σωστή οδήγηση!
Γιατί μετά από ξενύχτι και μεθύσι πάμε κατευθείαν για μπουγάτσα με γάλα Γιατί αν πεινάσεις στις τρεις η ώρα το πρωί, μπορείς να διαλέξεις ανάμεσα σε πατσά, κρέπα ζεστή ή κουλούρι φρεσκοψημένο.
Γιατί όταν βγαίνουμε έξω για ποτό ή καφέ, συναντάμε τουλάχιστον τρεις γνωστούς μας.
Γιατί όταν λέμε "ραντεβού στον Αλέκο" μόνο εμείς καταλαβαίνουμε ότι πρέπει να πάμε στο άγαλμα του Μ. Αλεξάνδρου.
Γιατί παρόλη την κίνηση στο κέντρο, ένα έτσι να κάνεις βλέπεις θάλασσα.
Γιατί είμαστε οι μόνοι που ξεκινάμε το μεσημέρι για καφεδάκι και χαλαρά καταλήγουμε να πίνουμε μαλαματίνες μέχρι πρωίας
Γιατί μπορούμε να δούμε το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα στην παραλία
Γιατί έχουμε τις πιο όμορφες γυναίκες της Ελλάδας!
Γιατί εδώ οι γυναίκες βάφουν τα νύχια τους με όζα...!
Γιατί όταν σπάει το τζάμι φωνάζουμε τον ''τζαμτζή''
Γιατί οι ταβέρνες μας συναγωνίζονται ποια θα σερβίρει (προσφορά του καταστήματος) το καλύτερο γλυκό
Γιατί όταν βγάζει ομίχλη μια μοναχική βόλτα στην παραλία λειτουργεί ως ηρεμιστικό
Και όσους δεν καταλαβαίνουνε το γιατί .κλάιν μάιν
Γιατί έχουμε τη νοοτροπία «και αύριο μέρα είναι»
Γιατί ακόμα και αν χαθείς, κατεβαίνεις στην παραλία και βρίσκεις τον δρόμο σου!
Γιατί μιλάμε δυνατά και γελάμε με την καρδιά μας.
Γιατί αυτή η πόλη ποτέ δεν κοιμάται !
Γιατί την 28η Οκτωβρίου μόνο εμείς στην Ελλάδα έχουμε τριήμερη αργία! Γιατί το «κερασματάκι του μαγαζιού» στις ταβέρνες μας είναι ολόκληρο γλυκό. Γιατί έχουμε ντελίβερι όλο το 24ωρο, ακόμα και για γλυκά!
Γιατί αντιμετωπίζουμε τα ζόρια «χαλλαρά»!
ΣΗΜΕΙΩΣΗ της ελιας:ευχαριστω πολυ την καλη μου φιλη Πηγη Ζαχαρακη που μου εμπιστευθηκε το κειμενο..!!!
Από: solidaritymit.blogspot.com
Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου 2009
ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ;
Η πρώην chief medical officer της Φινλανδίας Dr Rauni Kilde αποκαλύπτει σε ένα βίντεο-συνέντευξη τους στόχους των Παγκοσμιοποιητών για μείωση του Παγκόσμιου Πληθυσμού σε 2/5 και το ρόλο των εμβολίων .......
Τρίτη 1 Δεκεμβρίου 2009
Παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS
Μία Εθνική Επιτροπή για το AIDS και μία Εθνική Ημέρα Ελέγχου για προληπτικές εξετάσεις για την HIV/AIDS λοίμωξη, θεσμοθετούνται όπως ανακοίνωσε η υπουργός Υγείας Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS.
Στη χώρα μας, για τους πρώτους δέκα μήνες του 2009, ο αριθμός δηλώσεων νέων ΗΙV διαγνώσεων είναι υψηλός, αν και, το σύνολο των σχετικών δηλώσεων μέχρι το τέλος του έτους, αναμένεται να είναι χαμηλότερο από το αντίστοιχο του 2008. Η πραγματικότητα για την HIV/AIDS λοίμωξη στην Ελλάδα, όπως αυτή απεικονίζεται στα επιδημιολογικά δεδομένα, δεν δικαιολογεί τον εφησυχασμό, ιδιαίτερα δε αν λάβουμε υπόψη μας ότι πλήττεται ο βασικός κορμός του παραγωγικού δυναμικού της χώρας, η ηλικιακή δηλαδή ομάδα των 25-44 ετών.
Από: taxalia.blogspot.com
Στη χώρα μας, για τους πρώτους δέκα μήνες του 2009, ο αριθμός δηλώσεων νέων ΗΙV διαγνώσεων είναι υψηλός, αν και, το σύνολο των σχετικών δηλώσεων μέχρι το τέλος του έτους, αναμένεται να είναι χαμηλότερο από το αντίστοιχο του 2008. Η πραγματικότητα για την HIV/AIDS λοίμωξη στην Ελλάδα, όπως αυτή απεικονίζεται στα επιδημιολογικά δεδομένα, δεν δικαιολογεί τον εφησυχασμό, ιδιαίτερα δε αν λάβουμε υπόψη μας ότι πλήττεται ο βασικός κορμός του παραγωγικού δυναμικού της χώρας, η ηλικιακή δηλαδή ομάδα των 25-44 ετών.
Από: taxalia.blogspot.com
Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2009
Οι σημαντικότερες στιγμές του Internet
Η γέννηση της Wikipedia, o θάνατος του Napster, η εμφάνιση του iPhone, του Facebook και του Twitter είναι ανάμεσα στις δέκα σημαντικότερες στιγμές του Ίντερνετ στη δεκαετία που οδεύει προς την λήξη της, σύμφωνα με τη Διεθνή ακαδημία Ψηφιακών Τεχνών και Επιστημών, που εδρεύει στη Νέα Υόρκη και απονέμει τα βραβεία Webby Awards.
Τα επόμενα 14α ετήσια βραβεία θα ανακοινωθούν τον Απρίλιο του 2010, σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο. Περιλαμβάνουν διακρίσεις σε διάφορους τομείς του διαδικτύου, από τις ειδήσεις μέχρι τη διαδραστική διαφήμιση και το online βίντεο.
«Το Ίντερνετ αποτελεί το κατ’ εξοχήν γεγονός της δεκαετίας αυτής, επειδή ήταν ο καταλύτης για αλλαγή όχι μόνο σε κάθε όψη της καθημερινής ζωής μας, αλλά στο κάθε τι, από το εμπόριο και την επικοινωνία μέχρι την πολιτική και τη λαϊκή κουλτούρα.
Το κεντρικό μήνυμα από όλα τα ορόσημα αυτής της δεκαετίας είναι η ικανότητα του Ίντερνετ να παρακάμπτει τα παλαιά συστήματα και να παρέχει περισσότερη ισχύ στα χέρια των απλών ανθρώπων», δήλωσε ο διευθυντής των Webby Awards Ντέηβιντ-Μισέλ Ντέηβις.
Η αναλυτική λίστα των δέκα στιγμών του διαδικτύου με την περισσότερη επιρροή είναι (με χρονολογική σειρά):
Η επέκταση του site ταξινόμησης Craiglist έξω από το Σαν Φρανσίσκο (2000)
Η εμφάνιση του Google AdWords (2000)
Η εμφάνιση της online εγκυκλοπαίδειας Wikipedia (2001)
Το δικαστικό κλείσιμο του site ανταλλαγής αρχείων Napster (2001)
Η εισαγωγή του Google στο χρηματιστήριο (2004)
Η επανάσταση του online βίντεο από το YouTube (2006)
Το άνοιγμα του Facebook σε μη κολλεγιακούς φοιτητές και η εμφάνιση του Twitter (2006)
Η εμφάνιση του iPhone της Apple (2007)
Η χρήση του διαδικτύου στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές (2008)
Η αξιοποίηση του Twitter από τους εξεγερμένους στο Ιράν (2009).
Από:totefteri.blogspot.com
Τα επόμενα 14α ετήσια βραβεία θα ανακοινωθούν τον Απρίλιο του 2010, σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο. Περιλαμβάνουν διακρίσεις σε διάφορους τομείς του διαδικτύου, από τις ειδήσεις μέχρι τη διαδραστική διαφήμιση και το online βίντεο.
«Το Ίντερνετ αποτελεί το κατ’ εξοχήν γεγονός της δεκαετίας αυτής, επειδή ήταν ο καταλύτης για αλλαγή όχι μόνο σε κάθε όψη της καθημερινής ζωής μας, αλλά στο κάθε τι, από το εμπόριο και την επικοινωνία μέχρι την πολιτική και τη λαϊκή κουλτούρα.
Το κεντρικό μήνυμα από όλα τα ορόσημα αυτής της δεκαετίας είναι η ικανότητα του Ίντερνετ να παρακάμπτει τα παλαιά συστήματα και να παρέχει περισσότερη ισχύ στα χέρια των απλών ανθρώπων», δήλωσε ο διευθυντής των Webby Awards Ντέηβιντ-Μισέλ Ντέηβις.
Η αναλυτική λίστα των δέκα στιγμών του διαδικτύου με την περισσότερη επιρροή είναι (με χρονολογική σειρά):
Η επέκταση του site ταξινόμησης Craiglist έξω από το Σαν Φρανσίσκο (2000)
Η εμφάνιση του Google AdWords (2000)
Η εμφάνιση της online εγκυκλοπαίδειας Wikipedia (2001)
Το δικαστικό κλείσιμο του site ανταλλαγής αρχείων Napster (2001)
Η εισαγωγή του Google στο χρηματιστήριο (2004)
Η επανάσταση του online βίντεο από το YouTube (2006)
Το άνοιγμα του Facebook σε μη κολλεγιακούς φοιτητές και η εμφάνιση του Twitter (2006)
Η εμφάνιση του iPhone της Apple (2007)
Η χρήση του διαδικτύου στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές (2008)
Η αξιοποίηση του Twitter από τους εξεγερμένους στο Ιράν (2009).
Από:totefteri.blogspot.com
Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2009
Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2009
Ενενήντα χρόνια μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Τελετές μνήμης γίνονται σήμερα σε διάφορα μέρη του κόσμου, με αφορμή την επέτειο από το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου το 1918.
Η Angela Merkel θα γίνει η πρώτη Γερμανίδα Καγκελάριος που θα παραβρεθεί στις εκδηλώσεις της Ημέρας Εκεχειρίας της Γαλλίας στο Παρίσι.
Στο Λονδίνο, η βασίλισσα και οι εκπρόσωποι της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας θα συμμετάσχουν σε εκδήλωση στο Αβαείο του Westminster, μετά τους θανάτους και των τριών τελευταίων βετεράνων του πολέμου που ζούσαν στη Βρετανία.
Πάντως, ο τελευταίος εν ζωή Βρετανός βετεράνος του πολέμου, που διαμένει στην Αυστραλία, δεν παρέστη στις εκδηλώσεις μνήμης, που ήδη έλαβαν χώρα, καθώς, σύμφωνα με την οικογένειά του, τάσσεται εναντίον της ωραιοποίησης του πολέμου.
Πρόκειται για τον Claude Choules, 108 ετών σήμερα, που ζει στο Περθ της Αυστραλίας και τον Ιούλιο απέκτησε τον τίτλο του «τελευταίου Βρετανού επιζήσαντα του πολέμου».
28 Ιουλίου 1914: Η Αυστρία και η Ουγγαρία κηρύττει τον πόλεμο στην Σερβία
1914-17: Οι μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις μπαίνουν στον πόλεμο
11 Νοεμβρίου 1918: H Γερμανία υπογράφει εκεχειρία με τους Συμμάχους
Περισσότεροι από 15.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν στον πόλεμο.
Από:zougla.gr
Η Angela Merkel θα γίνει η πρώτη Γερμανίδα Καγκελάριος που θα παραβρεθεί στις εκδηλώσεις της Ημέρας Εκεχειρίας της Γαλλίας στο Παρίσι.
Στο Λονδίνο, η βασίλισσα και οι εκπρόσωποι της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας θα συμμετάσχουν σε εκδήλωση στο Αβαείο του Westminster, μετά τους θανάτους και των τριών τελευταίων βετεράνων του πολέμου που ζούσαν στη Βρετανία.
Πάντως, ο τελευταίος εν ζωή Βρετανός βετεράνος του πολέμου, που διαμένει στην Αυστραλία, δεν παρέστη στις εκδηλώσεις μνήμης, που ήδη έλαβαν χώρα, καθώς, σύμφωνα με την οικογένειά του, τάσσεται εναντίον της ωραιοποίησης του πολέμου.
Πρόκειται για τον Claude Choules, 108 ετών σήμερα, που ζει στο Περθ της Αυστραλίας και τον Ιούλιο απέκτησε τον τίτλο του «τελευταίου Βρετανού επιζήσαντα του πολέμου».
28 Ιουλίου 1914: Η Αυστρία και η Ουγγαρία κηρύττει τον πόλεμο στην Σερβία
1914-17: Οι μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις μπαίνουν στον πόλεμο
11 Νοεμβρίου 1918: H Γερμανία υπογράφει εκεχειρία με τους Συμμάχους
Περισσότεροι από 15.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν στον πόλεμο.
Από:zougla.gr
Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2009
Θά τολμήσουν να κατεβάσουν τά θρησκευτικά σύμβολα στά σχολεία; Οι πεφωτισμένοι ψευτοπαγκοσμιοποιημένοι καί η σημασία τών συμβόλων...
Η λογική είναι απλή, περνιέται γιά έξυπνη, υποδύεται τήν προοδευτική και γίνεται εν ονόματι τών υψηλότατων πανανθρώπινων ιδανικών πού ο υπόλοιπος (αμόρφωτος, καθυστερημένος) "απλός" λαός δέν είναι σέ θέση να καταλάβει...
Εχουμε δηλαδή απο τη μία πλευρά τούς πεφωτισμένους πού βλέπουν μακριά (η ανθρώπινη ιδιότητα προηγείται όλων τών άλλων, θρησκευτικών , εθνικών κλπ) καί όσοι δέν το βλέπουν αυτό είναι απλά οπισθοδρομικοί και εγκλωβισμένοι σέ σύμβολα και στερεότυπα τής προηγούμενης φάσης τής ανθρωπότητας...
Στό μέλλον όλα θα είναι αλλιώς λένε αυτοί οι πεφωτισμένοι...
Οι νέες γενιές θα καταργήσουν τίς διαφορές όλοι θα γίνουμε ένα...
Τά εθνικά κράτη πρέπει να καταργηθούν, είναι εμπόδιο, τα σύμβολα δέν χρειάζονται (η σημαία δέν είναι παρά ένα κομμάτι ύφασμα κλπ)...
Η ανθρώπινη ιδιότητα προηγείται όλων τών άλλων ιδιοτήτων - ταυτοτήτων...
Φυσικά πρόκειται γιά βλακείες...
Πίσω απο τίς ωραίες ρητορείες κρύβεται η βαθιά καί απόλυτη άγνοια (η καλύτερα η ημιμάθεια πού είναι χειρότερη) τής λειτουργίας τών κοινωνιών...
Τό θέμα έχει βάθος (πολιτικό-φιλοσοφικό κλπ) καί θα ασχοληθούμε εκτενέστερα με αναφορές και βιβλιογραφία διανοητών πού ξεφτιλίζουν τούς δήθεν κουλτουριάρηδες οι οποίοι προσβάλλουν ένα μεγάλο κομμάτι τού κόσμου επειδή απλά δέν έχει τα διανοητικά όπλα να τούς αντιπαρατεθεί...
Πρόκειται για σκληρούς διανοητές οι οποίοι δέν είναι θρησκευόμενοι - κάθε άλλο - αλλά πού μπορούν και βλέπουν καθαρά, πίσω απο τίς ανιστόρητες, ανεφάρμοστες μαλακίες περί τής συγκεκριμένης μορφής παγκοσμιοποίησης....
Μάλιστα οι διανοητές αυτοί ξεσκεπάζουν την υποκρισία τών δήθεν πεφωτισμένων οι οποίοι πρώτοι αν και μιλάνε γιά παγκοσμιοποίηση κλπ εκμεταλεύονται τον τρίτο κόσμο απομυζώντας τον παγκόσμιο πλούτο για να μένουν στα ακριβά προάστεια όλων τών πόλεων τού πλανήτη μακριά απο την πλέμπα την οποία μάλιστα κατακεραθνώνουν γιά την αμορφωσιά της και την στενομυαλιά της...
Αποδεικνύουν δέ, ότι ο απλός κόσμος (πού αυτοί θεωρούν στενόμυαλο και αμόρφωτο) μέσα απο το ενστικτό του καλώς κάνει και πιστεύει και αναδυκνύει τα σύμβολα τής ταυτότητάς του και της διαφορέτικότητάς του και για τα οποία απαιτεί να γίνονται σεβαστά... ...
Τό μόνο θέμα εξακολουθεί ότι η υποστήριξη αυτών τών θέσεων γίνεται απο ανθρώπους πού λόγω χαμηλής ποιότητας και μόρφωσης γίνονται εύκολη βορά τών ημιμαθών δήθεν πεφωτισμένων ψευτοπαγκοσμιοποίημένων....
Από:jimmy278.blogspot.com
Εχουμε δηλαδή απο τη μία πλευρά τούς πεφωτισμένους πού βλέπουν μακριά (η ανθρώπινη ιδιότητα προηγείται όλων τών άλλων, θρησκευτικών , εθνικών κλπ) καί όσοι δέν το βλέπουν αυτό είναι απλά οπισθοδρομικοί και εγκλωβισμένοι σέ σύμβολα και στερεότυπα τής προηγούμενης φάσης τής ανθρωπότητας...
Στό μέλλον όλα θα είναι αλλιώς λένε αυτοί οι πεφωτισμένοι...
Οι νέες γενιές θα καταργήσουν τίς διαφορές όλοι θα γίνουμε ένα...
Τά εθνικά κράτη πρέπει να καταργηθούν, είναι εμπόδιο, τα σύμβολα δέν χρειάζονται (η σημαία δέν είναι παρά ένα κομμάτι ύφασμα κλπ)...
Η ανθρώπινη ιδιότητα προηγείται όλων τών άλλων ιδιοτήτων - ταυτοτήτων...
Φυσικά πρόκειται γιά βλακείες...
Πίσω απο τίς ωραίες ρητορείες κρύβεται η βαθιά καί απόλυτη άγνοια (η καλύτερα η ημιμάθεια πού είναι χειρότερη) τής λειτουργίας τών κοινωνιών...
Τό θέμα έχει βάθος (πολιτικό-φιλοσοφικό κλπ) καί θα ασχοληθούμε εκτενέστερα με αναφορές και βιβλιογραφία διανοητών πού ξεφτιλίζουν τούς δήθεν κουλτουριάρηδες οι οποίοι προσβάλλουν ένα μεγάλο κομμάτι τού κόσμου επειδή απλά δέν έχει τα διανοητικά όπλα να τούς αντιπαρατεθεί...
Πρόκειται για σκληρούς διανοητές οι οποίοι δέν είναι θρησκευόμενοι - κάθε άλλο - αλλά πού μπορούν και βλέπουν καθαρά, πίσω απο τίς ανιστόρητες, ανεφάρμοστες μαλακίες περί τής συγκεκριμένης μορφής παγκοσμιοποίησης....
Μάλιστα οι διανοητές αυτοί ξεσκεπάζουν την υποκρισία τών δήθεν πεφωτισμένων οι οποίοι πρώτοι αν και μιλάνε γιά παγκοσμιοποίηση κλπ εκμεταλεύονται τον τρίτο κόσμο απομυζώντας τον παγκόσμιο πλούτο για να μένουν στα ακριβά προάστεια όλων τών πόλεων τού πλανήτη μακριά απο την πλέμπα την οποία μάλιστα κατακεραθνώνουν γιά την αμορφωσιά της και την στενομυαλιά της...
Αποδεικνύουν δέ, ότι ο απλός κόσμος (πού αυτοί θεωρούν στενόμυαλο και αμόρφωτο) μέσα απο το ενστικτό του καλώς κάνει και πιστεύει και αναδυκνύει τα σύμβολα τής ταυτότητάς του και της διαφορέτικότητάς του και για τα οποία απαιτεί να γίνονται σεβαστά... ...
Τό μόνο θέμα εξακολουθεί ότι η υποστήριξη αυτών τών θέσεων γίνεται απο ανθρώπους πού λόγω χαμηλής ποιότητας και μόρφωσης γίνονται εύκολη βορά τών ημιμαθών δήθεν πεφωτισμένων ψευτοπαγκοσμιοποίημένων....
Από:jimmy278.blogspot.com
Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2009
Οι χαμένες ευκαιρίες μετά την πτώση του Τείχους
Quentin Peel (FINANCIAL TIMES )
Το αστείο με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου ήταν ότι αιφνιδίασε τους πάντες, συμπεριλαμβανομένου του κομμουνιστικού κόμματος της ανατολικής Γερμανίας αλλά και τους κατοίκους τη διαιρεμένης πόλης. Σήμερα γνωρίζουμε πως είναι αποτέλεσμα της έλλειψης ορθής ενημέρωσης εκ μέρους ενός καθεστώτος σε κατάσταση πανικού, το οποίο βρισκόταν αντιμέτωπο με ευρύτατες διαδηλώσεις των πολιτών του, που ζητούσαν να τους επιτραπεί το ταξίδι στην άλλη πλευρά.
Τα υπόλοιπα ανήκουν στην Ιστορία.
Όταν οι κάτοικοι του ανατολικού Βερολίνου πληροφορήθηκαν από το... ταλαιπωρημένο politburo στις 9 Νοεμβρίου 1989 ότι θα τους επιτραπεί να ταξιδέψουν στη δυτική πλευρά της πόλης, ξεχύθηκαν "ενάντια" στο Τείχος, ισοπεδώνοντας ένα συνονθύλευμα τσιμέντου που κρατούσε διαιρεμένη την πόλη τους για σχεδόν 30 χρόνια.
Το ταξίδι τους στην απέναντι πλευρά συμβολίζει πλέον τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου αλλά και το ουσιαστικό τέλος της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας, μόλις κατέστη σαφές ότι ο κ. Mikhail Gorbachev δεν είχε την παραμικρή πρόθεση ή τη δυνατότητα να στείλει τεθωρακισμένα για να επιβάλουν την τάξη.
Η Πολωνία και η Ουγγαρία είχαν μπει στη διαδικασία τερματισμού των κομμουνιστικών τους καθεστώτων, ενώ η "βελούδινη επανάσταση" στην Τσεχοσλοβακία ξεκίνησε μερικές εβδομάδες μετά την πτώση του Τείχους. "Το 1989 ήταν μία υπέροχη χρονιά, καθώς όλα τα κομμουνιστικά καθεστώτα εξαφανίστηκαν και ο φόβος του πυρηνικού ολέθρου ξεπεράστηκε", θυμάται ο Sir Rodric Braithwaite, τότε πρέσβης της Βρετανίας στη Μόσχα. "Είναι πλέον δύσκολο να θυμάσαι πώς ήταν να ζεις υπό τον φόβο ότι ο κόσμος θα έσβηνε από τον χάρτη, εξαιτίας ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος".
Το 1989 ήταν επίσης η χρονιά όπου ο κ. Francis Fukuyama, Αμερικανός φιλόσοφος και οικονομολόγος, εξέδωσε το βιβλίο του "Το Τέλος της Ιστορίας", στο οποίο υποστήριζε ότι "υπήρξε μία μη αμφισβητούμενη νίκη του οικονομικού και πολιτικού φιλελευθερισμού". Τόνισε πως "έφθασε το τέλος της ιδεολογικής εξέλιξης της ανθρωπότητας και η ανάδειξη της δυτικής φιλελεύθερης δημοκρατίας ως του τελικού καθεστώτος διακυβέρνησης της ανθρωπότητας".
Όμως, 20 χρόνια μετά, με την υφήλιο σε ύφεση και τις κοινωνικές συγκρούσεις εκ νέου στον ορίζοντα, οι απόψεις του κ. Fukuyama μοιάζουν με απέλπιδες προσπάθειες πανηγυρισμού. Η υφήλιος στρέφεται ενάντια στον φιλελεύθερο καπιταλισμό. Η Κίνα, το απόλυτο παράδειγμα μονοκομματικής διακυβέρνησης και κρατικοδίαιτης οικονομίας, μοιάζει ικανή να αναρριχηθεί ακόμη πιο δυνατή. Οι ελπίδες για ειρήνη και σταθερότητα, που αναπτερώθηκαν μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, μοιάζουν να έχουν διαψευστεί.
Αντίθετα η Ρωσία -έχοντας επιθετικές διαθέσεις- δεν φαίνεται να τα πηγαίνει και πολύ καλά με τους περισσότερους Ευρωπαίους γείτονές της. Οι ελπίδες για ευρύτερη συμφωνία μείωσης των πυρηνικών όπλων έχουν εξανεμιστεί. Αντίθετα, ο φόβος μεγαλύτερης εξάπλωσης των πυρηνικών επανέρχεται και το Ιράν, η Ινδία, το Πακιστάν και η Νότια Κορέα διεκδικούν το δικαίωμα να ενισχύσουν τα πυρηνικά τους οπλοστάσια. Στο Αφγανιστάν το ΝΑΤΟ βρίσκεται αντιμέτωπο με έναν πόλεμο που δεν πρόκειται να τερματιστεί. Με έναν πόλεμο ο οποίος εξαπλώνεται και στο γειτονικό Πακιστάν.
Τι πήγε στραβά; Θα ήταν καλύτερα -για να μην είμαστε και άδικοι- πριν δώσουμε απάντηση σε αυτό το ερώτημα να κοιτάξουμε τι πήγε προς το καλύτερο. Η πτώση του Τείχους οδήγησε στην επανένωση της Γερμανίας και άνοιξε τον δρόμο για την διεύρυνση της Ε.Ε. προς Ανατολάς. Έμμεση συνέπεια της πτώσης ήταν και η δημιουργία του ευρώ.
Τα γεγονότα που συνέβησαν πριν από δύο δεκαετίες δεν οδήγησαν μόνο στην πτώση του Κουμμουνισμού στην Ευρώπη αλλά και στην κατάρρευση αρκετών δικτατοριών ανά την υφήλιο. Μεταξύ των πρώτων που κατέρρευσαν ήταν αυτή του Mengistu Haile Mariam στην Αιθιοπία. Χρειάστηκε λίγος χρόνος ακόμη πριν καταρρεύσει και η δικτατορία του Mobutu Sese Seko στο Ζαΐρ και του Suharto στην Ινδονησία.
Ίσως, ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα που μπορούν να θεωρηθούν απόρροια της πτώσης του Τείχους ήταν η απελευθέρωση του Nelson Mandela.
Κατά τον κ. Francois Heisbourg, πρόεδρο του International Institute of Strategic Studies, η μεγαλύτερη επιτυχία ήταν η δυνατότητα δημιουργίας της ενωμένης Ευρώπης. "Μπορεί να μπορούσε να γίνει με καλύτερους όρους, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να θεωρούμε ότι δεν ήταν ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα".
Όμως υπήρξε και αυτό που ο Sir Rodric χαρακτηρίζει "αλαζονική ευφορία", η οποία επικράτησε στη Δύση. "Όπως είχε πει ο Gorbachev, ήταν μία νίκη όλων. Όμως λειτουργήσαμε σαν να ήταν μόνο δική μας νίκη. Την τινάξαμε στον αέρα καθώς θεωρήσαμε ότι δικαιούμαστε εμείς και μόνο εμείς να καθορίσουμε τους όρους του παιχνιδιού".
Το πρώτο και βασικότερο στο οποίο απέτυχε η Δύση ήταν η αναμόρφωση του ΝΑΤΟ, ενός οργανισμού που δημιουργήθηκε εξαιτίας του Ψυχρού Πολέμου και ο οποίος στο εσωτερικό του ο μεγαλύτερος εχθρός ήταν πάντα η Ρωσία. "Δεν προσπαθήσαμε καν", υποστηρίζει ο κ. Heisbourg. "Προχωρήσαμε στην αναμόρφωση του οργανισμού με σχεδόν ανύπαρκτο σχέδιο. Το μόνο που μας ένοιαξε ήταν να πείσουμε τους Γάλλους να ξαναγίνουν μέλη. Δεν φροντίσαμε να 'χτίσουμε εκ νέου το ευρωπαϊκό οίκημα', όπως είχε υποστηρίξει ο κ. Gorbachev, και μάλιστα σε μία περίοδο όπου τα κλειδιά αυτού του οικήματος ήταν υπό την αποκλειστική μας διαχείριση. Επρόκειτο για παντελή έλλειψη φαντασίας.
Δεν συμπεριφερθήκαμε στη Ρωσία όλα αυτά τα χρόνια ως θετικό και πιθανώς καλό μελλοντικό συνεργάτη. Την περίοδο 1992-94, όταν οι Ρώσοι φρόντισαν να αποκαταστήσουν αρκετά από τα κακώς κείμενα του παρελθόντος, εμείς αδιαφορήσαμε. Τελικά, στα τέλη της δεκαετίας του ’90 οι Ρώσοι αποφάσισαν ότι το καλύτερο γι’ αυτούς ήταν να προσπαθήσουν να επιστρέψουν στις παλιές συνήθειες".
Έτσι, όταν το μη αναμορφωμένο ΝΑΤΟ άνοιξε τις πύλες του στην Πολωνία, στην Ουγγαρία και στη Δημοκρατία της Τσεχίας το 1999, η Ρωσία το αντιμετώπισε ως επιθετική κίνηση. Η ευκαιρία πραγματικής ένωσης, μιας πραγματικής συνεργασίας, είχε χαθεί.
Ο κ. Stephen Stedman, πρώην αναπληρωτής γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, πιστεύει ότι οι ΗΠΑ ευθύνονται αποκλειστικά για τις χαμένες ευκαιρίες της δεκαετίας του ’90. "Τόσο μεγάλες ευκαιρίες δεν μας δίνονται πολύ συχνά", υποστηρίζει και προσθέτει: "Οι Αμερικανοί πολιτικοί θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν το τέλος του Ψυχρού Πολέμου με την ίδια λογική με την οποία αντιμετώπισαν το τέλος και άλλων συγκρούσεων. Ήταν η κατάλληλη στιγμή για επαναπροσδιορισμό του ρόλου των διεθνών οργανισμών και για επαναδιαπραγμάτευση των κανόνων του παιχνιδιού. Ήταν μία ευκαιρία που έπρεπε να αρπάξουμε".
Ο κ. Stedman δεν κατηγορεί, πάντως, τον George H. W. Bush (τον πρεσβύτερο), ο οποίος στήριξε την επανένωση της Γερμανίας, ενώ πάντα εξέφραζε την ανάγκη να μην ταπεινωθεί η Μόσχα, καθώς φοβόταν τα αντίποινα από την έστω και ευρισκόμενη σε παρακμή υπερδύναμη.
Όταν όμως ανέλαβε την εξουσία ο κ. Bill Clinton το 1993, μάλλον η κυβέρνησή του δεν κατανόησε τις εκ βάθρων αλλαγές που είχαν γίνει. Το μόνο που τους ένοιαξε ήταν η Ρωσία. Δεν είχαν καν... ψυλλιαστεί τι συνέβαινε. Σκέφθηκαν: "Εάν κατορθώσουμε να επιβάλλουμε την οικονομία της αγοράς στη Ρωσία όλα θα λυθούν. Πιάστηκαν εξ απήνης με το ξέσπασμα εμφύλιων πολέμων".
Η διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας μπέρδεψε τα πάντα. Η απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από τη Σομαλία έκανε την κυβέρνηση Clinton να αποτραβηχτεί από τον ΟΗΕ και έμμεσα να επιτρέψει τη σφαγή στη Rwanda το 1994. Η δε τακτική που ακολούθησε η κυβέρνηση George W. Bush (του νεότερου) ήταν ακόμη πιο επιθετική και πιο βίαιη.
Ο κ. Igor Ivanov, πρώην υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, δηλώνει: "Πριν από 20 χρόνια είχαμε την ευκαιρία για μία νέα αρχή στις διεθνείς σχέσεις. Δεν τη χρησιμοποιήσαμε ή έστω δεν τη χρησιμοποιήσαμε σωστά. Είχαμε μία δεύτερη ευκαιρία στις 11/9/2000. Όλοι συμφωνήσαμε πως η τρομοκρατία θα παταχθεί με συνεργασία. Όλοι ήμασταν εκεί. Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου είχαν τελειώσει και οι ιδεολογικές διαφορές. Όμως, προτιμήσαμε να κάνουμε πόλεμο στο Ιράκ και χάσαμε την ευκαιρία, χάσαμε τη στιγμή".
Σε ό,τι αφορά τον πυρηνικό αφοπλισμό, υπήρξε σημαντική πρόοδος στη δεκαετία του ’90. Ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία ήταν ότι πείστηκαν οι πρώην σοβιετικές δημοκρατίες να καταστρέψουν το πυρηνικό τους οπλοστάσιο.
Μία ακόμη επιτυχία ήταν η ανανέωση της συμφωνίας για μη εξάπλωση των πυρηνικών όπλων το 1995. Μόνο η Ινδία, το Πακιστάν και το Ισραήλ αρνήθηκαν να την υπογράψουν.
Η ιδέα για πλήρη εγκατάλειψη των πυρηνικών οπλοστασίων πρωτοεμφανίστηκε στη συνάντηση του Mikhail Gorbachev και του Ronald Reagan στο Reykjavik το 1986. Όμως η κ. Margaret Thatcher, η τότε πρωθυπουργός της Βρετανίας, και ο κ. Richard Perle, ένας από τους στενότερους συμβούλους του Reaganκ, τη θεώρησαν απειλή. Φρόντισαν να μην τεθεί ποτέ σε εφαρμογή.
Σήμερα βρίσκεται εκ νέου στην ατζέντα του κ. Barack Obama, όμως η Γαλλία, η Ρωσία και η Κίνα δεν είναι και τόσο πρόθυμες να διαπραγματευτούν.
Η οικονομική κρίση, από την άλλη πλευρά, αναβίωσε την ανάγκη νέας ισορροπίας στην υφήλιο αλλά και στους διεθνείς οργανισμούς. Στον ΟΗΕ, στην Παγκόσμια Τράπεζα και στο ΔΝΤ οι αναπτυσσόμενες χώρες μοιάζουν ικανές να αναλάβουν τους ρόλους που παλιά είχαν οι ανεπτυγμένες δυτικές οικονομίες.
Η αντικατάσταση του G7 με το G20 αποτελεί, σύμφωνα με τον κ. Stedman, μία νέα ευκαιρία για την ανθρωπότητα. "Μπορεί να μην είναι η τέλεια λύση, αλλά το G20 μπορεί να πρωτοστατήσει ώστε να καθοριστεί η νέα παγκόσμια ισορροπία. Όμως, δεν θα πρέπει να χάσουμε χρόνο. Χάσαμε 20 χρόνια, δεν είναι σωστό να χάσουμε και άλλα τόσα, μέχρι να αποφασίσουμε"…
Από:foreingpress-gr.com
Το αστείο με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου ήταν ότι αιφνιδίασε τους πάντες, συμπεριλαμβανομένου του κομμουνιστικού κόμματος της ανατολικής Γερμανίας αλλά και τους κατοίκους τη διαιρεμένης πόλης. Σήμερα γνωρίζουμε πως είναι αποτέλεσμα της έλλειψης ορθής ενημέρωσης εκ μέρους ενός καθεστώτος σε κατάσταση πανικού, το οποίο βρισκόταν αντιμέτωπο με ευρύτατες διαδηλώσεις των πολιτών του, που ζητούσαν να τους επιτραπεί το ταξίδι στην άλλη πλευρά.
Τα υπόλοιπα ανήκουν στην Ιστορία.
Όταν οι κάτοικοι του ανατολικού Βερολίνου πληροφορήθηκαν από το... ταλαιπωρημένο politburo στις 9 Νοεμβρίου 1989 ότι θα τους επιτραπεί να ταξιδέψουν στη δυτική πλευρά της πόλης, ξεχύθηκαν "ενάντια" στο Τείχος, ισοπεδώνοντας ένα συνονθύλευμα τσιμέντου που κρατούσε διαιρεμένη την πόλη τους για σχεδόν 30 χρόνια.
Το ταξίδι τους στην απέναντι πλευρά συμβολίζει πλέον τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου αλλά και το ουσιαστικό τέλος της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας, μόλις κατέστη σαφές ότι ο κ. Mikhail Gorbachev δεν είχε την παραμικρή πρόθεση ή τη δυνατότητα να στείλει τεθωρακισμένα για να επιβάλουν την τάξη.
Η Πολωνία και η Ουγγαρία είχαν μπει στη διαδικασία τερματισμού των κομμουνιστικών τους καθεστώτων, ενώ η "βελούδινη επανάσταση" στην Τσεχοσλοβακία ξεκίνησε μερικές εβδομάδες μετά την πτώση του Τείχους. "Το 1989 ήταν μία υπέροχη χρονιά, καθώς όλα τα κομμουνιστικά καθεστώτα εξαφανίστηκαν και ο φόβος του πυρηνικού ολέθρου ξεπεράστηκε", θυμάται ο Sir Rodric Braithwaite, τότε πρέσβης της Βρετανίας στη Μόσχα. "Είναι πλέον δύσκολο να θυμάσαι πώς ήταν να ζεις υπό τον φόβο ότι ο κόσμος θα έσβηνε από τον χάρτη, εξαιτίας ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος".
Το 1989 ήταν επίσης η χρονιά όπου ο κ. Francis Fukuyama, Αμερικανός φιλόσοφος και οικονομολόγος, εξέδωσε το βιβλίο του "Το Τέλος της Ιστορίας", στο οποίο υποστήριζε ότι "υπήρξε μία μη αμφισβητούμενη νίκη του οικονομικού και πολιτικού φιλελευθερισμού". Τόνισε πως "έφθασε το τέλος της ιδεολογικής εξέλιξης της ανθρωπότητας και η ανάδειξη της δυτικής φιλελεύθερης δημοκρατίας ως του τελικού καθεστώτος διακυβέρνησης της ανθρωπότητας".
Όμως, 20 χρόνια μετά, με την υφήλιο σε ύφεση και τις κοινωνικές συγκρούσεις εκ νέου στον ορίζοντα, οι απόψεις του κ. Fukuyama μοιάζουν με απέλπιδες προσπάθειες πανηγυρισμού. Η υφήλιος στρέφεται ενάντια στον φιλελεύθερο καπιταλισμό. Η Κίνα, το απόλυτο παράδειγμα μονοκομματικής διακυβέρνησης και κρατικοδίαιτης οικονομίας, μοιάζει ικανή να αναρριχηθεί ακόμη πιο δυνατή. Οι ελπίδες για ειρήνη και σταθερότητα, που αναπτερώθηκαν μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, μοιάζουν να έχουν διαψευστεί.
Αντίθετα η Ρωσία -έχοντας επιθετικές διαθέσεις- δεν φαίνεται να τα πηγαίνει και πολύ καλά με τους περισσότερους Ευρωπαίους γείτονές της. Οι ελπίδες για ευρύτερη συμφωνία μείωσης των πυρηνικών όπλων έχουν εξανεμιστεί. Αντίθετα, ο φόβος μεγαλύτερης εξάπλωσης των πυρηνικών επανέρχεται και το Ιράν, η Ινδία, το Πακιστάν και η Νότια Κορέα διεκδικούν το δικαίωμα να ενισχύσουν τα πυρηνικά τους οπλοστάσια. Στο Αφγανιστάν το ΝΑΤΟ βρίσκεται αντιμέτωπο με έναν πόλεμο που δεν πρόκειται να τερματιστεί. Με έναν πόλεμο ο οποίος εξαπλώνεται και στο γειτονικό Πακιστάν.
Τι πήγε στραβά; Θα ήταν καλύτερα -για να μην είμαστε και άδικοι- πριν δώσουμε απάντηση σε αυτό το ερώτημα να κοιτάξουμε τι πήγε προς το καλύτερο. Η πτώση του Τείχους οδήγησε στην επανένωση της Γερμανίας και άνοιξε τον δρόμο για την διεύρυνση της Ε.Ε. προς Ανατολάς. Έμμεση συνέπεια της πτώσης ήταν και η δημιουργία του ευρώ.
Τα γεγονότα που συνέβησαν πριν από δύο δεκαετίες δεν οδήγησαν μόνο στην πτώση του Κουμμουνισμού στην Ευρώπη αλλά και στην κατάρρευση αρκετών δικτατοριών ανά την υφήλιο. Μεταξύ των πρώτων που κατέρρευσαν ήταν αυτή του Mengistu Haile Mariam στην Αιθιοπία. Χρειάστηκε λίγος χρόνος ακόμη πριν καταρρεύσει και η δικτατορία του Mobutu Sese Seko στο Ζαΐρ και του Suharto στην Ινδονησία.
Ίσως, ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα που μπορούν να θεωρηθούν απόρροια της πτώσης του Τείχους ήταν η απελευθέρωση του Nelson Mandela.
Κατά τον κ. Francois Heisbourg, πρόεδρο του International Institute of Strategic Studies, η μεγαλύτερη επιτυχία ήταν η δυνατότητα δημιουργίας της ενωμένης Ευρώπης. "Μπορεί να μπορούσε να γίνει με καλύτερους όρους, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να θεωρούμε ότι δεν ήταν ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα".
Όμως υπήρξε και αυτό που ο Sir Rodric χαρακτηρίζει "αλαζονική ευφορία", η οποία επικράτησε στη Δύση. "Όπως είχε πει ο Gorbachev, ήταν μία νίκη όλων. Όμως λειτουργήσαμε σαν να ήταν μόνο δική μας νίκη. Την τινάξαμε στον αέρα καθώς θεωρήσαμε ότι δικαιούμαστε εμείς και μόνο εμείς να καθορίσουμε τους όρους του παιχνιδιού".
Το πρώτο και βασικότερο στο οποίο απέτυχε η Δύση ήταν η αναμόρφωση του ΝΑΤΟ, ενός οργανισμού που δημιουργήθηκε εξαιτίας του Ψυχρού Πολέμου και ο οποίος στο εσωτερικό του ο μεγαλύτερος εχθρός ήταν πάντα η Ρωσία. "Δεν προσπαθήσαμε καν", υποστηρίζει ο κ. Heisbourg. "Προχωρήσαμε στην αναμόρφωση του οργανισμού με σχεδόν ανύπαρκτο σχέδιο. Το μόνο που μας ένοιαξε ήταν να πείσουμε τους Γάλλους να ξαναγίνουν μέλη. Δεν φροντίσαμε να 'χτίσουμε εκ νέου το ευρωπαϊκό οίκημα', όπως είχε υποστηρίξει ο κ. Gorbachev, και μάλιστα σε μία περίοδο όπου τα κλειδιά αυτού του οικήματος ήταν υπό την αποκλειστική μας διαχείριση. Επρόκειτο για παντελή έλλειψη φαντασίας.
Δεν συμπεριφερθήκαμε στη Ρωσία όλα αυτά τα χρόνια ως θετικό και πιθανώς καλό μελλοντικό συνεργάτη. Την περίοδο 1992-94, όταν οι Ρώσοι φρόντισαν να αποκαταστήσουν αρκετά από τα κακώς κείμενα του παρελθόντος, εμείς αδιαφορήσαμε. Τελικά, στα τέλη της δεκαετίας του ’90 οι Ρώσοι αποφάσισαν ότι το καλύτερο γι’ αυτούς ήταν να προσπαθήσουν να επιστρέψουν στις παλιές συνήθειες".
Έτσι, όταν το μη αναμορφωμένο ΝΑΤΟ άνοιξε τις πύλες του στην Πολωνία, στην Ουγγαρία και στη Δημοκρατία της Τσεχίας το 1999, η Ρωσία το αντιμετώπισε ως επιθετική κίνηση. Η ευκαιρία πραγματικής ένωσης, μιας πραγματικής συνεργασίας, είχε χαθεί.
Ο κ. Stephen Stedman, πρώην αναπληρωτής γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, πιστεύει ότι οι ΗΠΑ ευθύνονται αποκλειστικά για τις χαμένες ευκαιρίες της δεκαετίας του ’90. "Τόσο μεγάλες ευκαιρίες δεν μας δίνονται πολύ συχνά", υποστηρίζει και προσθέτει: "Οι Αμερικανοί πολιτικοί θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν το τέλος του Ψυχρού Πολέμου με την ίδια λογική με την οποία αντιμετώπισαν το τέλος και άλλων συγκρούσεων. Ήταν η κατάλληλη στιγμή για επαναπροσδιορισμό του ρόλου των διεθνών οργανισμών και για επαναδιαπραγμάτευση των κανόνων του παιχνιδιού. Ήταν μία ευκαιρία που έπρεπε να αρπάξουμε".
Ο κ. Stedman δεν κατηγορεί, πάντως, τον George H. W. Bush (τον πρεσβύτερο), ο οποίος στήριξε την επανένωση της Γερμανίας, ενώ πάντα εξέφραζε την ανάγκη να μην ταπεινωθεί η Μόσχα, καθώς φοβόταν τα αντίποινα από την έστω και ευρισκόμενη σε παρακμή υπερδύναμη.
Όταν όμως ανέλαβε την εξουσία ο κ. Bill Clinton το 1993, μάλλον η κυβέρνησή του δεν κατανόησε τις εκ βάθρων αλλαγές που είχαν γίνει. Το μόνο που τους ένοιαξε ήταν η Ρωσία. Δεν είχαν καν... ψυλλιαστεί τι συνέβαινε. Σκέφθηκαν: "Εάν κατορθώσουμε να επιβάλλουμε την οικονομία της αγοράς στη Ρωσία όλα θα λυθούν. Πιάστηκαν εξ απήνης με το ξέσπασμα εμφύλιων πολέμων".
Η διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας μπέρδεψε τα πάντα. Η απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από τη Σομαλία έκανε την κυβέρνηση Clinton να αποτραβηχτεί από τον ΟΗΕ και έμμεσα να επιτρέψει τη σφαγή στη Rwanda το 1994. Η δε τακτική που ακολούθησε η κυβέρνηση George W. Bush (του νεότερου) ήταν ακόμη πιο επιθετική και πιο βίαιη.
Ο κ. Igor Ivanov, πρώην υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, δηλώνει: "Πριν από 20 χρόνια είχαμε την ευκαιρία για μία νέα αρχή στις διεθνείς σχέσεις. Δεν τη χρησιμοποιήσαμε ή έστω δεν τη χρησιμοποιήσαμε σωστά. Είχαμε μία δεύτερη ευκαιρία στις 11/9/2000. Όλοι συμφωνήσαμε πως η τρομοκρατία θα παταχθεί με συνεργασία. Όλοι ήμασταν εκεί. Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου είχαν τελειώσει και οι ιδεολογικές διαφορές. Όμως, προτιμήσαμε να κάνουμε πόλεμο στο Ιράκ και χάσαμε την ευκαιρία, χάσαμε τη στιγμή".
Σε ό,τι αφορά τον πυρηνικό αφοπλισμό, υπήρξε σημαντική πρόοδος στη δεκαετία του ’90. Ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία ήταν ότι πείστηκαν οι πρώην σοβιετικές δημοκρατίες να καταστρέψουν το πυρηνικό τους οπλοστάσιο.
Μία ακόμη επιτυχία ήταν η ανανέωση της συμφωνίας για μη εξάπλωση των πυρηνικών όπλων το 1995. Μόνο η Ινδία, το Πακιστάν και το Ισραήλ αρνήθηκαν να την υπογράψουν.
Η ιδέα για πλήρη εγκατάλειψη των πυρηνικών οπλοστασίων πρωτοεμφανίστηκε στη συνάντηση του Mikhail Gorbachev και του Ronald Reagan στο Reykjavik το 1986. Όμως η κ. Margaret Thatcher, η τότε πρωθυπουργός της Βρετανίας, και ο κ. Richard Perle, ένας από τους στενότερους συμβούλους του Reaganκ, τη θεώρησαν απειλή. Φρόντισαν να μην τεθεί ποτέ σε εφαρμογή.
Σήμερα βρίσκεται εκ νέου στην ατζέντα του κ. Barack Obama, όμως η Γαλλία, η Ρωσία και η Κίνα δεν είναι και τόσο πρόθυμες να διαπραγματευτούν.
Η οικονομική κρίση, από την άλλη πλευρά, αναβίωσε την ανάγκη νέας ισορροπίας στην υφήλιο αλλά και στους διεθνείς οργανισμούς. Στον ΟΗΕ, στην Παγκόσμια Τράπεζα και στο ΔΝΤ οι αναπτυσσόμενες χώρες μοιάζουν ικανές να αναλάβουν τους ρόλους που παλιά είχαν οι ανεπτυγμένες δυτικές οικονομίες.
Η αντικατάσταση του G7 με το G20 αποτελεί, σύμφωνα με τον κ. Stedman, μία νέα ευκαιρία για την ανθρωπότητα. "Μπορεί να μην είναι η τέλεια λύση, αλλά το G20 μπορεί να πρωτοστατήσει ώστε να καθοριστεί η νέα παγκόσμια ισορροπία. Όμως, δεν θα πρέπει να χάσουμε χρόνο. Χάσαμε 20 χρόνια, δεν είναι σωστό να χάσουμε και άλλα τόσα, μέχρι να αποφασίσουμε"…
Από:foreingpress-gr.com
Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2009
Πώς φαίνεται που 'σαι Ελληναράς!...
Με τον ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ/ Ελευθεροτυπία, Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2009
ΚΑΥΧΙΕΣΑΙ που ο γιος σου είναι γαμιάς και η κόρη σου παρθένα.
Καυχιέσαι που ήσουν λοκατζής στο Μεγάλο Πεύκο, χλευάζοντας τους πεζικάριους, αλλά βάζεις βύσμα για να πάει ο γιος σου κέντρο στην Κόρινθο και ειδικότητα διαβιβαστής στο Χαϊδάρι. Καμαρώνεις που το χωριό σου θυμίζει λίγο από Ζωνιανά, αλλά γκρινιάζεις ότι η επαρχία απ' όπου κατάγεσαι, είναι η πιο ριγμένη απ' όλες.
ΚΥΡΙΑΚΗ πρωί κοινωνάς στην εκκλησία και το απόγευμα ρίχνεις Χριστοπαναγίες στο γήπεδο. «Καταλαβαίνεις» τους ξένους «από τη φάτσα». Εχεις Φιλιππινέζα να σου κρατάει το παιδί, Βουλγάρα να σου καθαρίζει το σπίτι, Αλβανούς στο συνεργείο της οικοδομής, Πακιστανούς να σου φροντίζουν το κτήμα για να πληρώνεις λιγότερο και να μην κολλάς ένσημα, κι όμως φωνάζεις να φύγουν οι ξένοι να ξεβρωμίσει η χώρα.
ΚΑΘΕ καλοκαίρι «πρέπει να πας στο χωριό». Οταν ταξιδεύεις στο εξωτερικό για να ξεφύγεις λίγο από την Ελλάδα, ψάχνεις για άλλους Ελληνες για να κάνεις παρέα. Εκλιπαρείς το προσωπικό του αεροδρομίου να επιτρέψουν τις παραπάνω βαλίτσες που έχεις, αμέσως μόλις ο πατέρας σου σταματήσει να το κάνει για σένα και την οικογένεια. Οταν ταξιδεύεις με το αεροπλάνο και επιστρέψεις, βρίσκεις 20 άτομα να σε περιμένουν στο αεροδρόμο. Χειροκροτείς τον πιλότο όταν προσγειωθείς. Οποτε ταξιδεύεις στο εξωτερικό απορείς πώς ο κόσμος ζει χωρίς περίπτερα. Βρίσκεις τους τουρίστες αστείους. Και τους μαθαίνεις να λένε «malaka».
ΕΧΕΙΣ δέκα χρόνια να μπεις σε λεωφορείο. Περιγράφεις το κτίριο της Interamerican στην Κηφισίας ως «ουρανοξύστη». Παραγγέλνεις ταυτόχρονα σουβλάκια κι ένα ασθενοφόρο και το ασθενοφόρο έρχεται όταν χωνεύεις τα σουβλάκια. Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να πέσεις σε μποτιλιάρισμα στις 6 π.μ. της Κυριακής. Εχεις αυτοκίνητο που κοστίζει πάνω από 60.000 ευρώ και αρνείσαι να δώσεις στον παρκαδόρο 5 ευρώ πουρμπουάρ γιατί το θεωρείς κλοπή.
ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙΣ με τα φώτα για μπλόκο, αλλά παραπονιέσαι στον αστυνομικό ότι δεν δίνει κλήση και στους άλλους οδηγούς. Διπλοπαρκάρεις για τσιγάρα κλείνοντας τον δρόμο και απολογείσαι σ' αυτούς που κορνάρουν, αλλά στο παρακάτω στενό πλακώνεις τον οδηγό που έκανε ακριβώς το ίδιο. Οταν σταματάς στο φανάρι έχεις το χέρι στην κόρνα. Πάντα αναρωτιόσουν σε τι διάολο χρησιμεύει η «διάβαση πεζών». Είσαι βέβαιος ότι το κακό μάτι έχει αποδειχθεί και επιστημονικά.
ΜΙΣΕΙΣ τους δημόσιους υπαλλήλους, αλλά όνειρο ζωής είναι να γίνεις ένας από αυτούς. Ποτέ δεν σου φτάνουν τα χρήματα για τα βασικά είδη ανάγκης, αλλά πάντα σου περισσεύουν για τα είδη πολυτελείας. Ξέρεις ότι όλοι οι άλλοι είναι τουρκόσποροι ή Σλάβοι, αλλά εσύ το 'χεις στανταράκι πως είσαι γνήσιος απόγονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Πας γυμναστήριο και καπνίζεις κι ένα πακέτο τσιγάρα τη μέρα. Κάνεις φραπέ πριν φύγεις από το σπίτι, όταν φτάνεις στο γραφείο, μετά το φαγητό, όταν έχεις καλεσμένους, πριν φύγουν οι καλεσμένοι, αφού φύγουν οι καλεσμένοι και πριν πέσεις για ύπνο.
ΤΡΩΣ πρωινό πριν πας για ύπνο. Δεν τρως ποτέ βραδινό πριν από τις 10 μ.μ. Μαλώνεις για το ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό. Το πρώτο σου hangover ήταν γύρω στα 5 σου, όταν ο μπαμπάς / θείος / παππούς σού έδωσε να δοκιμάσεις ουίσκι, γιατί το ζήταγες κλαίγοντας. Η μαμά βάζει σεμεδάκι πάνω από την οθόνη του PC σου.
ΚΑΥΧΙΕΣΑΙ που ο γιος σου είναι γαμιάς και η κόρη σου παρθένα.
Καυχιέσαι που ήσουν λοκατζής στο Μεγάλο Πεύκο, χλευάζοντας τους πεζικάριους, αλλά βάζεις βύσμα για να πάει ο γιος σου κέντρο στην Κόρινθο και ειδικότητα διαβιβαστής στο Χαϊδάρι. Καμαρώνεις που το χωριό σου θυμίζει λίγο από Ζωνιανά, αλλά γκρινιάζεις ότι η επαρχία απ' όπου κατάγεσαι, είναι η πιο ριγμένη απ' όλες.
ΚΥΡΙΑΚΗ πρωί κοινωνάς στην εκκλησία και το απόγευμα ρίχνεις Χριστοπαναγίες στο γήπεδο. «Καταλαβαίνεις» τους ξένους «από τη φάτσα». Εχεις Φιλιππινέζα να σου κρατάει το παιδί, Βουλγάρα να σου καθαρίζει το σπίτι, Αλβανούς στο συνεργείο της οικοδομής, Πακιστανούς να σου φροντίζουν το κτήμα για να πληρώνεις λιγότερο και να μην κολλάς ένσημα, κι όμως φωνάζεις να φύγουν οι ξένοι να ξεβρωμίσει η χώρα.
ΚΑΘΕ καλοκαίρι «πρέπει να πας στο χωριό». Οταν ταξιδεύεις στο εξωτερικό για να ξεφύγεις λίγο από την Ελλάδα, ψάχνεις για άλλους Ελληνες για να κάνεις παρέα. Εκλιπαρείς το προσωπικό του αεροδρομίου να επιτρέψουν τις παραπάνω βαλίτσες που έχεις, αμέσως μόλις ο πατέρας σου σταματήσει να το κάνει για σένα και την οικογένεια. Οταν ταξιδεύεις με το αεροπλάνο και επιστρέψεις, βρίσκεις 20 άτομα να σε περιμένουν στο αεροδρόμο. Χειροκροτείς τον πιλότο όταν προσγειωθείς. Οποτε ταξιδεύεις στο εξωτερικό απορείς πώς ο κόσμος ζει χωρίς περίπτερα. Βρίσκεις τους τουρίστες αστείους. Και τους μαθαίνεις να λένε «malaka».
ΕΧΕΙΣ δέκα χρόνια να μπεις σε λεωφορείο. Περιγράφεις το κτίριο της Interamerican στην Κηφισίας ως «ουρανοξύστη». Παραγγέλνεις ταυτόχρονα σουβλάκια κι ένα ασθενοφόρο και το ασθενοφόρο έρχεται όταν χωνεύεις τα σουβλάκια. Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να πέσεις σε μποτιλιάρισμα στις 6 π.μ. της Κυριακής. Εχεις αυτοκίνητο που κοστίζει πάνω από 60.000 ευρώ και αρνείσαι να δώσεις στον παρκαδόρο 5 ευρώ πουρμπουάρ γιατί το θεωρείς κλοπή.
ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙΣ με τα φώτα για μπλόκο, αλλά παραπονιέσαι στον αστυνομικό ότι δεν δίνει κλήση και στους άλλους οδηγούς. Διπλοπαρκάρεις για τσιγάρα κλείνοντας τον δρόμο και απολογείσαι σ' αυτούς που κορνάρουν, αλλά στο παρακάτω στενό πλακώνεις τον οδηγό που έκανε ακριβώς το ίδιο. Οταν σταματάς στο φανάρι έχεις το χέρι στην κόρνα. Πάντα αναρωτιόσουν σε τι διάολο χρησιμεύει η «διάβαση πεζών». Είσαι βέβαιος ότι το κακό μάτι έχει αποδειχθεί και επιστημονικά.
ΜΙΣΕΙΣ τους δημόσιους υπαλλήλους, αλλά όνειρο ζωής είναι να γίνεις ένας από αυτούς. Ποτέ δεν σου φτάνουν τα χρήματα για τα βασικά είδη ανάγκης, αλλά πάντα σου περισσεύουν για τα είδη πολυτελείας. Ξέρεις ότι όλοι οι άλλοι είναι τουρκόσποροι ή Σλάβοι, αλλά εσύ το 'χεις στανταράκι πως είσαι γνήσιος απόγονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Πας γυμναστήριο και καπνίζεις κι ένα πακέτο τσιγάρα τη μέρα. Κάνεις φραπέ πριν φύγεις από το σπίτι, όταν φτάνεις στο γραφείο, μετά το φαγητό, όταν έχεις καλεσμένους, πριν φύγουν οι καλεσμένοι, αφού φύγουν οι καλεσμένοι και πριν πέσεις για ύπνο.
ΤΡΩΣ πρωινό πριν πας για ύπνο. Δεν τρως ποτέ βραδινό πριν από τις 10 μ.μ. Μαλώνεις για το ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό. Το πρώτο σου hangover ήταν γύρω στα 5 σου, όταν ο μπαμπάς / θείος / παππούς σού έδωσε να δοκιμάσεις ουίσκι, γιατί το ζήταγες κλαίγοντας. Η μαμά βάζει σεμεδάκι πάνω από την οθόνη του PC σου.
Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2009
42 χρόνια από την δολοφονία του Τσε!
42 χρόνια μετά τη δολοφονία του στη Βολιβία ο Τσε Γκεβάρα εξακολουθεί να ακτινοβολεί παγκοσμίως και να αποτελεί διαρκή πηγή έμπνευσης για νέους αγώνες. Να συνεγείρει συνειδήσεις ως ο ασυμβίβαστος επαναστάτης και διεθνιστής που δεν μπαίνει σε «καλούπια» και δεν κάνει την εξουσία αυτοσκοπό.
Σήμερα, η Βολιβία, με τον Έβο Μοράλες στη θέση του Προέδρου, τιμάει και επίσημα τον Τσε. Αλλά και γενικότερα η Λατινική Αμερική κινείται – με τον ένα ή άλλο τρόπο – στην κατεύθυνση που εκείνος οραματίστηκε.
Σαράντα δύο χρόνια μετά, ο «μύθος» του Τσε όχι μόνο δεν έχει θαμπώσει, αλλά συνεχώς ενισχύεται και παγκοσμιοποιείται. Και πώς να μη συμβαίνει αυτό, όταν όλη η ανθρωπότητα βρίσκεται αντιμέτωπη με μεγάλες ανισότητες, διαρκείς πολέμους και ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Όταν η ίδια η ζωή στη γη απειλείται από την οικολογική καταστροφή και την εξάπλωση των πυρηνικών. Όταν οι ανισότητες διευρύνονται και οι κοινωνικές πληγές βαθαίνουν, όχι μόνο στις φτωχές αλλά και στις πλούσιες χώρες.
Όταν –σε αντίθεση με όλα αυτά- αναπτύσσεται ένα πολύμορφο παγκόσμιο κίνημα με συνθήματα «Οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη» και «Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός», ένας κόσμος που να «χωράει πολλούς κόσμους», σύμφωνα με τους Ζαπατίστας. Όταν το ερώτημα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» γίνεται ξανά επίκαιρο.
Πηγή: http://www.synaspismos.gr/
Από:manosbee.blogspot.com
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)